I Believe in Santa zorgt voor verwarring: ‘Is dit de slechtste kerstfilm ooit of een satirisch meesterwerk?’

Een pleidooi voor verdraagzaamheid?

De discussie over het geloof in de kerstman is ook opvallend serieus en goed doordacht. Het gesprek lijkt ook meer te gaan over religie in het algemeen dan alleen het geloof in de kerstman. Is I Believe in Santa gewoon stiekem een pleidooi om verdraagzaam te zijn en mensen met een ander geloof niet te veroordelen? Het Islamitische personage Assan (Sachin Bhatt) vertelt ook dat Tom er voor hem was toen hij als moslim in een klein dorpje werd uitgesloten door andere mensen.

Eenzaam in de kou

Op dat soort momenten lijkt het er op dat John Ducey wel degelijk nadacht toen hij het scenario schreef. Maar wat zegt dat dan over de rest van de film? I Believe in Santa hangt aan elkaar van ongemakkelijke momenten, flauwe grappen, bizarre situaties en hilarisch gemonteerde scènes. Natuurlijk komt er een moment dat de twee uit elkaar gaan en – spoilers I guess – die break up komt nadat Tom een ritje op de arrenslee had gepland, maar daar heeft Lisa helemaal geen zin in. Daardoor beseffen ze dat ze allebei iets anders willen en in de volgende scène zit Tom eenzaam in een slee kou te lijden.

Slow motion en vioolmuziek

Het is een absurde scène die gewoon niet serieus te nemen is. Hetzelfde geldt voor hun eerste ontmoeting. Ella raakt Lisa kwijt op de jaarmarkt en Tom ontfermt zich over het kind. Wanneer Lisa een vreemde volwassen vent met haar kind ziet, gaat ze gelijk uit van het ergste. Terwijl zij boos afloopt op de potentiële kinderlokker ziet hij in slow motion een glimlachende blondine op hem afkomen met vioolmuziek op de achtergrond. Als parodie werkt deze scène perfect, maar als dit oprecht romantisch moet zijn, slaat het de plank volledig mis.

Een groot kind

Dat is het grote probleem met I Believe in Santa; de film blijft hangen tussen mislukte romcom en uitstekende satire. Een romantische comedy moet een aantrekkelijk hoofdpersoon hebben, maar Tom is een groot kind die sneeuwballengevechten heeft met de pestkop uit de buurt en tientallen argumenten in zijn zak heeft om aan te tonen dat de kerstman wél bestaat. Zelfs als hij gespeeld zou worden door Chris Hemsworth is dat een flinke afknapper. Tegelijkertijd maakt de film duidelijk dat Lisa dit óók ziet als een afknapper en verwoordt zij precies de gedachten van de kijker.

De magie van Kerstmis

De Netflix Original lijkt op die momenten z’n eigen absurditeit te begrijpen en doet tegelijkertijd een serieuze poging om iets inhoudelijks te vertellen over de magie van Kerstmis. Tom is misschien raar, maar de kerstdagen zijn toch ook gewoon bijzonder? Journaliste Lisa schrijft hier ook een uitgebreid artikel over. Daar krijgt zij een hele maand voor en het resultaat wordt aan het einde van de film in beeld gebracht en is misschien net 100 woorden. Dat is dan wel weer een scène die je zou verwachten in een parodie. Zo blijft de film balanceren tussen romcom en satire zonder beide te zijn.

The Room, Sharknado én I Believe in Santa

Ik ben daarom toch geneigd om te denken dat het geen meesterlijke satire is. Net zoals cultfilms The Room en Sharknado is I Believe in Santa zó slecht dat ie vanzelf goed wordt. Fans van romantische kerstfilms kunnen hier helemaal niks mee, maar wie met een groepje vrienden en een lading glühwein naar een meesterlijke mislukking wil kijken, gaat een hele fijne kerst hebben.

I Believe in Santa is te zien op Netflix.