Rebel Moon moest een lange film zijn

Dat het verhaal van de twee films zo veel op elkaar lijkt, is niet zo raar, want Snyders oorspronkelijke idee was één lange film. Omdat niemand zat te wachten op een sciencefictionfilm van bijna zes uur heeft hij hem in twee stukken gehakt. Maar waarom moest de Netflix Original eigenlijk zo lang duren? Het plot is een kopie van Seven Samurai, een Japanse klassieker die een remake kreeg als The Magnificent Seven, en tussen de twee en drie uur zou lang genoeg zijn om het complete verhaal te vertellen.

Er gebeurt te weinig in The Scargiver

Daardoor is Rebel Moon: Part Two – The Scargiver een slome sciencefictionfilm geworden, waarin een lange tijd niks gebeurt. De bewoners van Veldt bereiden zich voor op de oorlog door te trainen en het handjevol helden doolt doelloos rond. Om de bordkartonnen personages nog wat inhoud te geven, vertellen ze kort over hun levens. Deze flashbacks zijn vele malen interessanter dan het overkoepelende verhaal en tonen locaties die een stuk interessanter zijn dan Veldt. Want ook al is dit een grootschalige sciencefictionfilm, in de tweede Rebel Moon blijven we voornamelijk op één saaie locatie.

Zack Snyder pakt uit met slow motion

Pas na een uur barst de strijd los en Zack Snyder weet raad met vette actie. Wanneer er gevochten en geschoten wordt, is de regisseur op zijn best. Soms gaat hij een beetje te ver met de vele slow motion scènes, die ondersteund worden met bombastische muziek, maar dit past bij Rebel Moon. Al is het wel misplaatst wanneer de personages normale dingen doen, zoals graan oogsten. Het is niet nodig om dit in beeld te brengen alsof het een scène uit Gladiator is.

De tekst gaat verder onder de afbeelding