Recensie Insidious: The Red Door - 'De schrikachtige kijker eindigt tegen het plafond'

Nog ver voordat Stranger Things de naargeestige dimensie The Upside Down introduceerde, kwam horrorfilm Insidious in 2010 met haar eigen the Further; een parallelle wereld die lijkt op onze realiteit, maar waar vooral het uitschot van de geestenwereld ronddoolt. In Insidious numero 5 kloppen er nog meer etterende entiteiten aan de rode deur. 

Patrick Wilson in INSIDIOUS: THE RED DOOR
© Nicole Rivelli

De Further-dimensie is alleen door mensen te betreden met de gave van ‘astrale projectie’; dat is het geestelijk uittreden van je lichaam tijdens een slaap of comateuze toestand. In de eerste Insidious was het de piepjonge Dalton Lambert (Ty Simpkins) die tijdens slaapjes zichzelf zag ‘zweven boven zijn lichaam’, om vervolgens in spirituele vorm steeds verder van zijn thuis af te dwalen. Zijn astrale vorm ging echter zo ver, dat hij in de Further belandde en niet meer uit zijn slaap ontwaakte. 

The Further is niet zonder risico's

Het jochie blijkt zijn vermogen het lichaam te verlaten niet van een vreemde te hebben. Vader Josh Lambert (Patrick Wilson) heeft dezelfde gave, maar heeft dat dusdanig onderdrukt dat hij er nauwelijks weet van heeft. Het betreden van The Further is niet zonder risico’s; kwaadwillende geesten zien door het binnentreden van deze menselijke zielen de kans om te ontsnappen en bezit te nemen van de astrale reiziger uit de mensenwereld.

De tekst gaat verder onder de trailer van Insidious: The Red Door

Het succes van Insidious

Die griezelige insteek trok horden mensen naar de bioscoop. Insidious werd een gigantisch hit, met dank aan Saw-regisseur James Wan, die kort erna met geestenhorror The Conjuring en Malignant nogmaals liet zien hoe hij de wereldbevolking de stuipen op het lijf jaagt. Zijn vaste schrijfmaatje Leigh Whannell kwam met het morbide idee van Insidious en schreef alle vervolgen van de reeks. Voor nummertje 5 Insidious: The Red Door koos hij een opmerkelijk figuur voor de regie.

Regiedebuut van Patrick Wilson

Patrick Wilson, de hoofdrolspeler van de eerste twee Insidious-films,  heeft jarenlang van James Wan kunnen afkijken hoe je mensen effectief uit hun stoel kan laten opveren en nu mag hij zelf de jumpscares choreograferen. Die zijn nog volop aanwezig en ook zeer effectief. Net als Wan weet Wilson een aantal creepy scènes geduldig en doeltreffend op te bouwen. Het uitstellen van het schrikmoment is vooral een sterke troef van de nieuwkomer. Een claustrofobische scène tijdens een body-scan in een ziekenhuis gaat door merg en been en een potje memory spelen eindigt voor de schrikachtige kijker onder ons waarschijnlijk tegen het plafond.

De tekst gaat verder onder de afbeelding

Patrick Wilson in Insidious: The Red Door
© Boris Martin

Sluimerend trauma in Insidious: The Red Door

Hoe doeltreffend de schrikmomenten ook zijn, Wilson is meer geïnteresseerd in de emotionele banden tussen de personages en het sluimerende trauma dat onderhuids de familie te gronde werkt. Insidious: The Red Door borduurt namelijk verder op de verhaallijnen van Insidious 1 en 2, waarin de familie Lambert te maken kreeg met het geestengespuis uit The Further.

Insidious 5 is een feest van herkenning

Nu 9 jaar later, gaat zoonlief Dalton naar de universiteit en is de band met zijn vader nogal bekoeld. Wanneer de astrale projectie weer wordt aangewakkerd en Dalton opnieuw bezoek krijgt van griezelige entiteiten, gaat hij op zoek naar de oorsprong van al deze ellende. Het is een feest van herkenning alle belangrijke personages uit Insidious weer terug te zien, ook al is de herintrede van wat bijfiguren onnodig. 

De tekst gaat verder onder de afbeelding

Patrick Wilson in Insidious: The Red Door
© Boris Martin

Acteur en regisseur

Even was de vrees of Wilson zijn regiedebuut wel evenwichtig kon combineren met zijn acteerwerk. De acteur heeft nog best veel te doen vóór de camera als piekerende vader Josh. Maar hij weet toch behoorlijk de emotionele snaren te raken die hij voor ogen had. Verhalend is Wilson minder sterk; er zijn een aantal doeltreffende individuele scènes, maar het aan elkaar rijgen tot een bevredigend geheel is een lastigere opgave. 

Conclusie

Met de scares zit het helemaal goed. Door wat warrige tijdsprongen, een paar herhalingsoefeningen en het geforceerd terughalen van personages die allang afgeschreven waren, heeft de Red Door echter nog even wat kruipolie rondom de scharnieren nodig om soepel te werken.   

Insidious: The Red Door is te zien op Netflix.

Meer van Netflix

Insidious: The Red Door

Insidious: The Red Door filmposter
Cast
Patrick Wilson, Ty Simpkins, Rose Byrne
Lengte
107 minuten