Het waargebeurde verhaal achter Cocaine Bear: 'De spacende beer heeft... echt bestaan?'

Cocaine Bear is een waargebeurd verhaal!?

Het internet reageerde lacherig op de aankondiging van de thriller Cocaine Bear. Binnen no-time verschenen er koddige memes waarin beertje Paddington en de ijsbeer uit de Coca Cola-reclames op de hak werden genomen. Nóg meer werd er gegrijnsd bij het verschijnen van de trailer. Een stofwolkje drugs dat uit het neusgat van het beest geblazen wordt, werkt op de lachspieren. Dat regisseur Elizabeth Banks (Pitch Perfect 2) de legendarische Ray Liotta - beroemd om zijn coke-maffiarol in Goodfellas - castte als drugssmokkelaar, is natuurlijk ook een hilarische zet. Het meest ludieke was echter dat de makers hun volgende persbericht van Cocaine Bear vergezelden van de tekst: ‘Geïnspireerd op ware gebeurtenissen’.

De tekst gaat verder onder de video

Wat? De spacende beer heeft... echt bestaan?

Overdosis

Voor de uitleg van deze opzienbarende stelling gaan we terug naar het jaar 1985. Drugskoerier Andrew Carter Thornton vervoert kilo’s cocaïne in zijn privévliegtuig, en dropt delen van zijn lading op afgesproken plekken. Dan verlaat hij zelf het vliegtuig via een parachute. Met 14 miljoen dollar aan cocaïne op zijn lichaam gebonden, een voorraadje wapens én een kogelvrij vest stort hij richting aarde, waarbij hij… door een haperende parachute de dood vindt. In een achtertuin in Knoxville, Tennessee wordt zijn lichaam gevonden.

Thornton blijkt niet het enige slachtoffer van deze mislukte smokkelpoging. Een eindje verderop, in de lijn van zijn route, worden drugstassen gevonden die hij voor zijn dood probeerde te lozen. Plus een dode zwarte beer! Naast het kolossale dier liggen een lege rugzak en resten cocaïne, wat suggereert dat de beer het witte goedje voor een snack heeft aangezien. 

Wraak voor de beer!

Omdat de harige veelvraat aan een overdosis cocaïne lijkt te zijn gestorven, wordt er een autopsie uitgevoerd op het kadaver. In zijn maag worden inderdaad behoorlijke hoeveelheden coke gevonden, maar een stuk minder dan er in de rugzak zou passen. Interessant detail is dat de jager die het dier vond zijn ontdekking pas twee maanden later aan de politie vertelde! Onderzoek heeft uitgewezen dat het verdwijnen van al die coke niet alleen het werk van de beer is geweest, maar hard bewijs voor de jagers betrokkenheid is nooit gevonden. “Maar het blijft triest dat een beer slachtoffer moet worden van deze fucked up smokkelarij”, stelt regisseur Banks in een interview. “Met deze film heb ik eigenlijk een soort wraakfilm voor de beer gemaakt.”

De saaie werkelijkheid

Wat voor de liefhebber van het man-versus-nature subgenre (Jaws! Piranha! The Grey!) juist geinig is om te achterhalen, is wat het effect van zoveel snuif nou heeft op het gedrag van een beer. Gaat zo’n doorgesnoven beer werkelijk door het lint om zijn tanden op onmogelijke manieren in mensenvlees te zetten? En kan hij als een malle tegen een boom oprennen om zijn prooi van de hoge takken af te rukken, zoals we in de trailer zien? Hier wordt de werkelijkheid een stuk saaier. Het antwoord luidt: nee. En het is ook nog eens wetenschappelijk onderbouwd.

In een Amerikaans onderzoek uit 1977 van het National Institute of Drug Abuse, wordt geconcludeerd dat cocaïne geen agressie opwekt bij dieren. Alleen eekhoorns met een middelmatige dosis van de drugs hadden ietwat de neiging andere dieren uit te dagen, maar bij het verhogen van die dosis werden ze suf. Datzelfde gebeurde bij duiven onder invloed en gedrogeerde muizen: stuk voor stuk werden ze sloom en dromerig. 

Nu zijn er nog wel genoeg voorbeelden waarbij (dierentuin)beren na een toegediende verdoving agressief wakker worden, maar dat gedrag wordt niet gezien als gevolg van ‘drugs’-gebruik, maar door de vervreemding na het ontwaken. Een beer die niet snapt wat er gebeurt, wordt nu eenmaal boos.

Extra lol

Gelukkig maar dat filmmakers zich vrijheden kunnen veroorloven om een loopje met de werkelijkheid te nemen. Sowieso worden we op een prettige manier bedrogen; de beer in de film komt volledig uit de computer, maar zijn bewegingen zijn een (motion capture) performance van artiest Alan Henry, die gedurende de opnames dus op handen en voeten moest lopen. 

Hij werd getraind door Andy Serkis, die zijn lichaamsbewegingen verleende aan Gollum (Lord of the Rings) en de aap Caesar (Planet of the Apes). “Wat je als kijker ziet, is een foto-realistische beer, die je in een Natural Geographic documentaire zou kunnen tegenkomen”, stelt Banks. “Maar we konden onze vrijheden nemen, omdat dit een beer is, die high is van de cocaïne. Zijn gedrag en motoriek zijn in eerste instantie volledig natuurgetrouw, maar door de drugs konden we wat extra lol maken met zijn manier van doen.” Voor enkele detailshots zijn overigens wel fysieke attributen gebruikt, zoals een close-up van de poot. 

Nu we het toch over realisme hebben: wat zou het leuk zijn als de échte beer op de één of andere manier een gastrol zou hebben. Hij staat namelijk opgezet in de Kentucky Fun Mall in Lexington, Kentucky. Voor de duidelijkheid: de coke is verwijderd.

Cocaine Bear is te zien op Netflix.