A House of Dynamite – Interview met regisseur Kathryn Bigelow: “Wat denk jij dat de president zal beslissen?”

Oscarwinnende regisseur Kathryn Bigelow (The Hurt Locker) vertelde Veronica Superguide waarom haar nieuwe film A House of Dynamite zo belangrijk is.

A House of Dynamite
© Netflix

Waarom wilde je deze film maken?

“Het begon voor mij met een ‘Wat als…’ – vraag. Als ons land zou worden aangevallen, wat gebeurt er dan bij de verschillende afdelingen van de Amerikaanse regering en het leger, die daarbij betrokken zijn? Ik ontmoette Noah Oppenheim, een schrijver en journalist die veel over dat soort onderwerpen weet en met ingewijden heeft gesproken. Voor het scenario van A House of Dynamite heeft hij nog een hele bak extra research gedaan en we besloten om het verhaal in vier stukken te verdelen. Omdat ik het in ‘real time’ wilde vertellen en daarmee het publiek laten voelen hoe verrekte kort zo’n pakweg kwartier tijd duurt. Door die structuur te kiezen, konden we ook steeds een stapje hogerop de hiërarchische keten klimmen. Zodoende zie je dat, ironisch genoeg, de president pas als laatste iets te horen krijgt en dan nog maar heel kort de tijd heeft om een beslissing te nemen. In de Verenigde Staten heeft de president ‘sole authority’, hij kan - en moet - in zijn uppie beslissen, en dat is ergens best vreemd en beklemmend. Net zoals die wapens bedoeld zijn ter verdediging, maar ondertussen behoorlijk vernietigend zijn. Daar wil ik aandacht voor vragen. Er zijn momenteel iets van negen landen met kernwapens en slechts drie daarvan zijn aangesloten bij de Verenigde Naties, dat vind ik zorgelijk, net als de vele wapens die er zijn. Met mijn film wil ik een waarschuwing geven; is dit echt de wereld waarin wij willen leven?”

De tekst gaat verder onder de trailer

Hoe hebben jullie toegang gekregen tot al die afgesloten gebieden?

“Dat is te danken aan het succes van mijn films The Hurt Locker en Zero Dark Thirty, twee producties die veel bijval kregen van het leger en van de regering, omdat ze integer en realistisch laten ziet hoe het eraan toegaat. Daardoor bouwden we goede contacten op met hooggeplaatste militairen, die ons weer voorstelden aan een hogere pief en uiteindelijk zaten we bij een vier sterren generaal. Hij introduceerde ons weer bij een adviseur van het Witte Huis en zo bleef het balletje rollen tot we overal een klein, kort kijkje mochten nemen. En op onze beurt, brachten wij de mensen die dat soort werk doen, weer in contact met de acteurs die dat in de film moesten naspelen.”

De tekst gaat verder onder de afbeelding

A House of Dynamite
© Netflix

- SPOILER ALERT - Waarom geeft de film geen antwoord op de grootste vragen?

“Het hele punt van A House of Dynamite is juist dat de film op ambiguïteiten leunt. Op de vragen ‘Wie vuurde het projectiel af?’ en ‘Hoe zal de Verenigde Staten daarop reageren?” Ik hou van ambiguïteit in verhalen, als het tenminste een goede reden heeft. De eerste vraag wordt niet beantwoordt, omdat het te makkelijk zou zijn om naar één bepaald land te wijzen en te zeggen: ‘Dat is de schurk, klaar’. De tweede vraag wordt niet beantwoordt omdat ik de kijker de vraag wil stellen: ‘Wat zou jij doen?’ In feite wordt het publiek een onderdeel van het maakproces, want ze nemen er actief deel aan door zelf te beslissen hoe het afloopt. De een zal voor de vredige reactie kiezen, de ander voor de vijandige; de havik of de duif. Ik vind dat allebei interessante opties en belangrijk dat ze allebei bekeken worden. Ik hoop dat mensen na afloop de zaal uitkomen en met elkaar over de film gaan praten. Elke reactie is oké, er is geen goed of fout antwoord. Je kunt door A House of Dynamite bang worden of juist gerustgesteld worden, omdat je ziet dat allerlei protocollen zijn bedacht voor dit soort situaties. Het belangrijkste is dat we in gesprek gaan met elkaar, vooral omdat deze vragen universeel zijn en niet alleen een enkel land betreffen.”

De tekst gaat verder onder de afbeelding

A House of Dynamite
© Netflix

Rebecca Ferguson, waarom wilde je met Kathryn Bigelow werken?

“Door de authenticiteit in haar werk, maar volgens mij ook door de menselijkheid die zij daar altijd inbrengt. Voor mij zit dat in de kleine dingen, zoals dat mijn personage de telefoon afveegt voordat ze aan het werk gaat; er mag niets persoonlijks daar doordringen. De echte mensen die wij spelen, oefenen continu voor dit soort gebeurtenissen, maar het is heel zeldzaam dat ze daadwerkelijk in actie moeten komen. We hadden dus wat dichterlijke vrijheid bij de vraag wat het breekpunt is, waar de menselijkheid doorkomt, wanneer mensen bereid zijn de regels te overtreden. Bij een film van Kathryn Bigelow wordt de authenticiteit ook gewaarborgd doordat ze met meerdere camera’s werkt. Normaliter is het slechts eentje zodat je als acteur weet waar de camera staat en ongewild ga je daar dan rekening mee houden. Bij A House of Dynamite had ik geen idee wanneer ik in beeld was en moest ik daarom continu in mijn rol blijven. Nadat we een bepaalde scène een paar keer opnieuw hadden gedaan, was ik er helemaal doorheen en werd ik emotioneel. Ik kon de tranen niet meer tegenhouden en draaide me even weg. Dat dacht ik tenminste, maar daar was onze cameraman Barry die al klaarstond om mijn tranen te registreren.”

A House of Dynamite is te zien op Netflix

Meer van Netflix