Recensie Kaleidoscope – ‘Het idee is origineel, maar de uitwerking valt tegen’

Geen losse eindjes

Het verhaal van Kaleidoscope is redelijk standaard: een groepje dieven onder leiding van Leo Pap (Giancarlo Esposito) wil een zwaarbewaakte kluis leegroven. Hoe ze zich voorbereiden en waarom Leo het heeft voorzien op deze kluis wordt verteld in zeven afleveringen, met aflevering acht als slotstuk waarin de dieven toeslaan en alle losse eindjes aan elkaar worden geknoopt. Om de verhaallijnen overzichtelijk te houden, is dit onderverdeeld in tijdsperiodes. Zoals zeven jaar voor de overval, vijf weken voor de overval en de dag ná de overval.

Alle kleuren van de regenboog

In aflevering Yellow zie je bijvoorbeeld hoe Leo zijn crew samenstelt, in Green weet Leo te ontsnappen uit de gevangenis, Orange draait om een FBI-agente die op de groep jaagt en in Pink volg je de groep zes maanden na de overval. De afleveringen staan daardoor redelijk op zichzelf en het maakt weinig uit of je begint met de ontsnapping van Leo of zijn plan om een kluis leeg te roven, want het verhaal blijft hetzelfde. Al wordt de serie wel warrig als je start met de afleveringen die na de overval plaatsvinden, vooral omdat Pink een betere afsluiter is dan White.  

De volgorde maakt niks uit

Het idee achter de serie is dat iedere kijker een andere ervaring zal hebben, maar dat is niet het geval. Omdat in iedere aflevering een bepaalde tijdsperiode centraal staat, is het alleen de vraag in welke volgorde je de informatie krijgt. Je weet bijvoorbeeld dat Leo Pap een persoonlijke reden heeft om de kluis van Roger Salas (Rufus Sewell) leeg te roven en in aflevering Violet zie je waarom. Maar ook zonder deze aflevering is het helder dat Leo wraak wil en dat Roger een louche smeerlap is.

Het is geen La casa de papel

Kaleidoscope is daardoor geen geslaagd experiment, maar de meeste kijkers zullen niet gaan spelen met afleveringen en kijken gewoon de volgorde die Netflix al heeft geselecteerd. Wat dan overblijft, is een prima misdaadserie met een glansrol voor Giancarlo Esposito als harde, maar ook kwetsbare anti-held. Al haalt de Netflix Original nooit het niveau van La casa de papel of Lupin en mist de serie de charme van Ocean’s Eleven.

Conclusie

De makers van Kaleidoscope verdienen respect dat ze een poging hebben gedaan om met iets nieuws te komen, maar daardoor is het extra jammer dat het resultaat niet heel bijzonder is. Hier had veel meer ingezeten dan alleen een prima misdaadserie.

Kaleidoscope is te zien op Netflix.