• Netflix

Recensie Dog Gone - ‘Het baasje van deze hond verdient een pak slaag’

Waargebeurde hondendrama’s zijn een genre op zich en meestal alleen geschikt voor mensen die bestand zijn tegen een overdosis zoete kleffigheid. Wat dat betreft zorgt Dog Gone helaas niet voor verrassingen.

Dog Gone

Marley & Me, Togo, Hachi: als er een film wordt gemaakt over de bijzondere belevenissen van een hond, zijn ze meestal waargebeurd. Dat streelt de hondenliefde van de kijkers nou eenmaal des te meer. Op Netflix hebben ze de aantrekkingskracht van zulke films ook ontdekt: na Rescued by Ruby is nu ook de nieuwe Netflix Original Dog Gone toegevoegd, met een centrale rol voor een koddige labrador.

Terug naar pa en ma

Fielding (Johnny Berchtold) heeft na vier jaar studeren nog geen flauw idee wat hij aan moet met zijn leven. Zonder werk zit er niks anders op dan dat hij weer bij zijn ouders (Rob Lowe en Kimberly Williams-Paisley) gaat wonen en hij neemt zijn hond Gonker mee, die hij in een opwelling uit het asiel heeft gehaald. Zijn pa en ma zitten niet echt te wachten op dit duo, maar komen wel in actie als Gonker wegloopt en nergens meer te vinden is. Samen met zijn vader begint Fielding aan een voettocht om zijn hond te vinden. Daarbij verwaarloost hij zijn eigen gezondheid.

Quality time

Het is niet echt een spoiler om te vertellen dat het allemaal goed afloopt: dat hoort net zo bij een film als deze als een scène waarin Gonker rommel maakt in huis. Het drama moet dus niet komen van de zoektocht, maar van wat deze doet met de relatie tussen vader en zoon. Pa maakt zich zorgen over de toekomst van zijn kind, die daardoor het idee heeft dat zijn ouders zich schamen voor hem. Omdat ze nu eindelijk eens wat meer tijd doorbrengen samen, leren ze elkaar beter begrijpen.

Dog Gone
© Netflix

Onsympathieke knurft

Helaas is het lastig meeleven met de gezinssores van deze mensen. Rob Lowe doet het prima als geduldige en hulpvaardige pa, maar zijn filmzoon is een heel ander verhaal. Het personage van Fielding is zo’n lapzwans, dat je regelmatig zin krijgt om hem met de vlakke hand in z’n gezicht te meppen. Hij heeft altijd een excuus klaar voor z’n luiheid, houdt geen rekening met anderen en begint te zaniken zodra iemand hem aanspreekt op z’n egocentrische gedrag. Sympathie voelen voor deze knurft is dus erg lastig.

Flashbacks

Moeder coördineert de zoektocht vanuit huis, dus zij heeft een groot deel van de film niet veel meer te doen dan de telefoon opnemen en post-its opplakken. Om de rol van Williams-Paisley nog een beetje op te leuken, krijgt ze regelmatig flashbacks naar haar jeugd: dan staart ze dramatisch in de verte en denkt aan haar eigen hond, die nooit in huis mocht komen en uiteindelijk overreden werd. Dit voegt echt niks toe en lijkt puur toegevoegd om de moederrol wat minder ondankbaar te maken. Dat werkt voor geen meter.

Dog Gone
© Netflix

Conclusie

De platgetreden paden die gemaakt zijn door eerdere hondendrama’s worden ook door Dog Gone gevolgd, maar dat is niet per se slecht nieuws voor de liefhebber. Dat de menselijke hoofdrolspeler zo’n slappe hansworst is wel.

Dog Gone is te zien op Netflix.

Meer van Netflix