Thirteen Lives

Veronica Superguide logo
Veronica Superguide logo
Thirteen Lives

Thirteen Lives: Eén van de gevaarlijkste films ooit

|
|

Laatste update:

Het nieuwsverhaal over een jeugdvoetbalteam dat vast kwam te zitten in een overstroomde grot in Thailand was er zo een dat de hele wereld volgde. Perfect voor een waar gebeurde film, vonden ook Viggo Mortensen, Colin Farrell en de regisseur van Thirteen Lives, Ron Howard.

Hoewel er elke dag dingen gebeuren in de wereld die je aandacht trekken, is het gros van het nieuws vaak doffe ellende. De gebeurtenissen in een Thaise grot in 2018 waren anders. Natuurlijk was het dramatisch dat er twaalf voetballertjes en een coach vast kwamen te zitten toen het waterniveau in die grot plotseling snel steeg. Maar de uitgebreide reddingspogingen die werden ondernomen door de mensen daar en van buitenaf, maakten het typisch zo’n nieuwsverhaal dat massa’s mensen aan de tv gelijmd hield, die allemaal hoopten op een goede afloop.

Nieuws dus dat mensen samenbracht in plaats van verdeelde. “Ik wist wat er gaande was”, vertelt regisseur Ron Howard over de gebeurtenissen. “Mijn vrouw Cheryl zat echt aan de buis gekluisterd en volgde alles.” Maar hij zou zich veel dieper in de materie storten dan hij kon vermoeden, toen hij aan de slag ging met de film Thirteen Lives.

Enorme klus

“Toen ik het script voor de film las, kwamen al die feiten weer terug maar het had nog zoveel meer in zich”, vertelt Howard. “Wat de mensen daar hebben gedaan, had zoveel extra lagen en verrassingen. Een goede waargebeurde film laat de kijker iets voelen, naast het opnieuw vertellen van de feiten. Het was een kans waar ik echt enthousiast van werd. Ik wist dat ik hiervan het soort film kon maken waar ik het meest van hou: verhalen die bewijzen dat opmerkelijke uitkomsten niet alleen zijn weggelegd voor fictie. Dat als mensen met een doel samenkomen, er ongelofelijke dingen kunnen gebeuren.”

De klus die hem toen te wachten stond, was enorm. Maar hij stond er uiteraard niet alleen voor. “Ik heb alles gelezen en gekeken dat ik kon over het onderwerp om recht te doen aan wat er gebeurd is en de mensen die erbij betrokken waren, maar ik heb ook vertrouwd op het groepsproces dat bij een film als deze hoort. De bijdrages van de duikers die de redding hebben uitgevoerd waren daarbij belangrijk, maar ook de Thaise cast. Dit verhaal is van enorm belang in Thailand.”

Thirteen Lives

Epicentrum

Hoewel Howard naar Australië ging om de redding in de grot in scène te zetten, wilde hij vooral recht doen aan het volk dat het allemaal overkwam. “De Thai zijn enorm trots op de manier waarop de regering en de lokale overheden deze redding mogelijk hebben gemaakt. Het epicentrum was uiteraard de grot, met de kinderen, de coach en iedereen er omheen. Heel emotioneel en dat wilde ik vastleggen. Maar op andere plaatsen was er ook heel veel gaande. Hoog in de bergen verlegden mensen waterstromen met gevaar voor eigen leven en de ouders gingen tot het uiterste op emotioneel en spiritueel vlak. Iedereen die bij deze film betrokken was, wilde het hele verhaal vertellen met de grootst mogelijke integriteit en dat voelde je elke dag.” Die motivatie was nodig ook, want er was zwaar en gevaarlijk werk aan de winkel.

Angstige momenten

“De technische uitdagingen waren enorm”, vertelt Howard. “Ons voordeel was dat we heel veel beeldmateriaal hadden uit het nieuws om op af te gaan bij het bouwen en aankleden van de sets. Maar ook bij het bepalen van de toon in cruciale scènes hebben we daar gebruik van gemaakt door het gedrag van mensen dat we zagen na te bootsen. Het was een continu proces van het bouwen van locaties en daar vervolgens de menselijke factor aan verbinden.” Dat laatste was de voornaamste taak van de cast, die vol zit met grote namen.

Twee van de Britse duikers die zich vrijwillig meldden om te helpen bij de redding worden gespeeld door Viggo Mortensen en Colin Farrell, die angstige momenten beleefden tijdens de opnames. Overtuigend grotduiken is namelijk heel wat anders dan de meeste dingen die acteurs leren voor films: je kunt namelijk niet doen alsof.

Thirteen Lives

Dubbel en dwars

“Water maakt de toch al lastige bezigheid van een film maken nog veel zwaarder”, legt Farrell uit. “En dan te bedenken dat ik amper kan zwemmen. Maar duiken is weer een hele andere vaardigheid en deze film was alle inspanning waard. De last en de eer was hetzelfde: dit verhaal vertellen op een manier die recht doet aan de mensen die het niet overleefd hebben en de mensen die alles hebben gegeven om de redding tot een goed einde te brengen. Het was heel bijzonder voor me om deel uit te maken van een film die gaat om het samenkomen van mensen met zoveel achtergronden en uit zoveel verschillende culturen met een gezamenlijk doel. Zeker in deze tijd waarin er zoveel verdeeldheid is over alles. Dat was een genot, elke dag weer, en was die angst die ik elke dag weer voelde onder water dubbel en dwars waard.”

Thirteen Lives

Net als in het echt

Ook Mortensen heeft afgezien. “We hadden allemaal momenten waarop we dachten: waar ben ik aan begonnen?”, glimlacht hij. “Maar we hebben ons goed voorbereid. Ik zat vanwege covid vast in Spanje voordat we naar Australië zouden gaan om de duikscènes op te nemen, maar ik wilde graag oefenen voor we daaraan zouden beginnen. Uiteindelijk heeft Rick Stanton, de duiker die ik speel, een grot in Spanje gevonden in de bergen, maar het was winter, dus het water was een stuk kouder. Het was wel een nuttige ervaring.”

Daarna moest hij dus een man spelen die zelf op de set aanwezig was als adviseur. “In dit geval was dat cruciaal, kijkend naar wat we onder water moesten doen. Rick en de andere duikers hielpen ons tijdens de repetities om te zwemmen en bewegen zoals zij. Dat hielp ons enorm om dit veilig te kunnen doen. Dit mag dan een film zijn waarbij alles wat je doet zo veilig mogelijk georganiseerd wordt, maar werken onder water en in grotten blijft altijd gevaarlijk. Iedereen werkte zo goed mogelijk samen en hielp elkaar en in die zin weerspiegelde dat proces de reddingsactie waar de film over gaat.”

 

Thirteen Lives

Theorie en praktijk

Hoe gevaarlijk deze rol precies was, ontdekte Mortensen op een extra spannende dag. “Toen we eenmaal samen met Rick konden oefenen, benadrukte hij telkens om rustig en beheerst te ademen, want zo verbruik je de minste zuurstof uit je fles. En als er iets misgaat en je krijgt even geen lucht, blijf je kalmer om het probleem op te lossen.” Dat is de theorie, maar Mortensen werd op een bepaald moment geconfronteerd met de harde realiteit.

Sommige passages in de grot waren zo smal dat je je er doorheen moest wurmen, je fles moest afdoen onder water zonder dat de slang losraakte, die voor je uit moest duwen en dan aan het andere eind van het gat alles weer om doen. En dat in troebel water, allemaal in totale rust. We hadden twee flessen, voor als er dan wat misging met de ene. In zo’n geval is rust het belangrijkste, want als je in paniek raakt en water binnenkrijgt, is het afgelopen. Ook op de set, want niemand kan in zo’n geval snel genoeg naar je toe komen. Tijdens een bepaalde scène stootte ik met een klep op mijn fles tegen een rotswand en sloeg hij af. Fuck, geen lucht! Ik dacht aan wat Rick gezegd had en ik had de andere fles. Die moest ik pakken, samen met het andere mondstuk en het leek een eeuwigheid te duren. In werkelijkheid was het waarschijnlijk maar even en het lukte allemaal, maar ik had echt even een moment waarop ik adem wilde halen en dan…niks. Iedereen had vroeg of laat wel zo’n moment.” Of het de doodsangsten en het zware werk allemaal waard is geweest, kun je zien in Thirteen Lives.

Lees verder