De cast heeft weinig chemie

Het tempo is vanaf het begin af aan lekker hoog, het mysterie zit goed in elkaar en er zijn flink wat plotwendingen in de film waardoor de kijker hier en daar op een ander spoor wordt gezet. Maar toch wordt de film nooit écht spannend en dat ligt helemaal aan de chemie tussen de castleden. Zo is de scène waarin Eva de confrontatie aangaat met haar eigen broer veel te braaf. De gesprekken voelen stijfjes en onnatuurlijk. Waar normaal een samenwerking tussen Nederland en Vlamingen zorgt voor een hit, slaat het in Het Geheugenspel dood. Dat is zonde, want we weten dat Anna de Drijver echt goed kan acteren. Maar in deze film voelt alles wat ze zegt houterig.

Het Geheugenspel is niet helemaal geslaagd

De boekverfilming heeft gelukkig een sterke basis. De romans van Nicci French lezen makkelijk weg en dat is goed vertolkt naar het witte doek. Het verhaal is niet al te moeilijk om te volgen. Zo worden alle personages aan het begin van de film netjes aan de kijker voorgesteld en is het mysterie vrij duidelijk. Toch is de verfilming niet helemaal geslaagd. Er zijn flink wat personages uit het boek geschrapt en de focus ligt geheel op de familie Deridder. Maar ze doen er wel heel lang over om al die familierelaties uit te leggen. Uiteindelijk is Het Geheugenspel daardoor een uitleg wie wie is en wordt het mysterie gelijk opgelost. Dat maakt de film jammer genoeg langdradig en haalt veel spanning weg.

De tekst gaat verder onder de afbeelding