Recensie Carter - Bikkelharde en energievretende Koreaanse actie

Voor dikke actiefilms vol verwoestende explosies en denderende achtervolgingen moet je nog steeds in Hollywood zijn, maar in de hoek van creatieve stunts en vuistgevechten geven ze in Azië de toon aan. Zuid-Korea hoort daar natuurlijk ook bij, al zijn knokfilms niet echt de specialiteit van de Koreaanse filmmakers. Carter laat zien dat dit zeker niet ligt aan gebrek aan talent of inspiratie. Sterker nog: dit is één van de meest onderscheidende actiefilms die je dit jaar zult zien. Maar of het smaakt naar meer, is toch echt een tweede.

Carter moet dood

Vanaf het moment dat onze titelheld wakker wordt zonder enige benul wie hij is, moet hij op de loop. Er zit een apparaatje in zijn hoofd, waarmee een vrouw hem vertelt wat hij moet doen om de eindeloze reeks moordlustige types die op hem af komt voor te blijven. Dat is een hele hulp, maar neemt niet weg dat Carter moet uitzoeken wie hij is, waarom bijna iedereen hem dood wil en of hij de stem in zijn hoofd wel kan vertrouwen.

Warrig verhaal

Beetje bij beetje komen we te weten wat er aan de hand is. Er grijpt een virus om zich heen dat ontstond in het niemandsland tussen Noord- en Zuid-Korea. Carter moet de dochter redden van de arts die een geneesmiddel heeft ontwikkeld, maar het is de vraag wie zijn opdrachtgevers zijn en wat ze met dat meisje van plan zijn. De film investeert een hoop tijd en moeite in dit nogal warrige plot, terwijl die het zeker niet moet hebben van z’n verhaal. Gelukkig is er ook geen gebrek aan knallende, brute actie.

Geen moment rust

Waar je bij het bekijken van Carter onmogelijk omheen kan, is het cameragebruik. Dankzij een raadselachtige mix van gebruik van kranen, drones en digitale montagefoefjes lijkt het alsof de hele film één lang shot is. Dat hebben we vaker gezien, maar uniek is de manier waarop de camera als een high tech huisvlieg om de personages heen blijft vliegen. Hij zoemt continu rond en maakt vooral tijdens de actiescènes bewegingen waarvan je je afvraagt hoe ze die voor elkaar gebokst hebben.

Varkens en blote kerels

Het probleem is dat zelfs kijkers met een maag van beton op een zeker moment draaierig zullen worden van al deze onrust. En dat terwijl de manier waarop Carter afrekent met zijn tegenstanders toch al zo bloederig is en zeker niet geschikt voor mensen met een wiebelig gestel. Fans van keihard geweld krijgen dus precies wat ze willen. Dat begint al met een massaal gevecht in een badhuis, waarbij Carter tientallen blote kerels opensnijdt met een sikkel. Een gevecht op een kar vol varkens later in het verhaal is er ook eentje die je niet snel vergeet en zo zitten er nog meer uitstekende actiescènes in. Wie daar genoeg aan heeft, heeft aan Carter een hele goeie.

Conclusie

Korter was beter geweest in het geval van deze energieslurpende actiefilm, die een beetje doorslaat met z’n niet aflatende tempo en beweging. Maar op de momenten dat Carter het gaspedaal nog een stukje extra intrapt met weer een totaal gestoorde actiescène, is het een onnavolgbaar spektakel.

Carter is te zien op Netflix.