Het verhaal van Neem Me Mee

De chagrijnige Florri (Helen Kamperveen), die ooit een glansrijke toekomst als pianiste misliep, ontdooit langzaam. De muizige en bescheiden Susanne (Geert De Jong), wier man haar leven zuur heeft gemaakt, vindt nieuw zelfvertrouwen en de schatrijke Mabel (Olga Zuiderhoek), voor wie werk altijd op de eerste plaats heeft gestaan, ontdekt de waarde van vriendschap. Zij neemt haar oude vriend Anton (Kees Hulst) mee die rouwt om zijn gestorven geliefde. En wanneer Thijs onderweg hoort waarom zijn vriendin het uitmaakt met hem, is hij ontroostbaar. Genoeg ellende voor een deprimerende film zou je zeggen, maar niets is minder waar. 

Neem Me Mee is een gevoelige film

Koopman en Houtappels hebben er juist een optimistisch en ontroerend verhaal van gemaakt. De mooiste scène is die waar Joep (Krabbé) aan Thijs – en bewust niet aan zijn vrouw Nienke die aan het genieten is van het gezelschap - vraagt hem even te helpen, omdat hij ‘te laat’ was. In de douche besluit Thijs zich dan ook maar uit te kleden om Joep te kunnen wassen. De scène die dan volgt, is zo breekbaar dat je het onmogelijk droog houdt.  

De tekst gaat verder onder de afbeelding

Conclusie

Niks sentimenteel of gemakkelijk, maar eerlijk en realistisch. De melancholische titelsong van André van Duin, die Charles Aznavours Emmenez-moi vertaalde tot Neem Me Mee, past ook perfect bij de sfeer van de film. De beelden van een mooi Frans kasteel, het glooiende landschap en de vele flessen wijn doen de rest.     

Neem Me Mee is te zien op Netflix.