Hij raakt aan lagerwal en belt Jake voor een ticket terug naar New York. En wat moet je nou nooit doen als je junkiebroertje belt? Opnemen. Jake doet dat wel en wat volgt zijn acht afleveringen die zich volgens een wat voorspelbaar patroon afspelen. Jake moet de shit van Vince opruimen én het restaurant runnen. Vince en Jake moeten ook nog rennen voor een stel gasten die een oude lening opeisen. Het is alleen lastig om met hen mee te leven, want de twee hoofdpersonen zijn enorme eikels.

Black Rabbit is geen Ozark

Vince (een uitmuntende Bateman) is een arrogante lul. Jake een puinruimer met een glimlach maar tevens in het bezit van een enorme kast vol lijken. Tel daarbij op een niet aflatende donkere en sombere sfeer en je wordt een beetje murw geslagen door Black Rabbit. Het hele idee dat je een snufje The Bear, Ozark en The Sopranos in een blender kunt stoppen en dan vanzelf een topserie hebt, blijkt hier toch echt een misvatting. Lichtpuntje: in de laatste twee afleveringen, waarin alle verhaallijntjes (en dat zijn er nogal wat) bij elkaar komen en het thrillerelement het wint van het broertjesgeleuter weet de serie alsnog te overtuigen.

Black Rabbit is te zien op Netflix.