Verborgen Parel: Derry Girls – ‘Schaterlachen én janken tegelijk’

The Troubles

Maak je vooral niet te veel zorgen als je kennis van The Troubles een beetje achterloopt – zelfs als je maar weinig weet van deze geschiedenis, is Derry Girls prima te volgen. De meiden en hun gortdroge, gestoorde families zijn het absolute hart van de serie. De oorlog dient ‘slechts’ als een deken dat altijd over de serie hangt, maar je vervalt als kijker niet vaak in de zwaarte of het verdriet dat The Troubles met zich meeebrachten. In de eerste aflevering zien we daar al het perfecte voorbeeld van. De meiden kunnen niet naar school omdat er een bommelding is gedaan bij een brug op weg naar het gebouw. Erins excentrieke tante Sarah, de moeder van Orla, kan het niet bommen dat er mogelijk dood en destructie op hen wacht. Nee, ze is bang om haar zonnebank-afspraak te missen! Deze geniale scène illustreert perfect hoe Derry Girls humor uit zoiets heftigs haalt:

Sarah: “Well, I don’t know about the rest of you, but I’m not enjoying this bomb… I have an appointment in Tropicana at 12.” Waarop Erin keihard antwoordt: “I’m pretty sure interfering with your sunbed sessions isn’t very high up on anyone’s political agenda, Aunt Sarah.”

Een gouden cast

Ik zei eerder dat deze serie je hardop laat lachen en voor mij is dat iets héél bijzonders. Dat overkomt me maar bij één andere serie en dat is een andere verborgen parel: What We do in The Shadows. In het geval van Derry Girls komt dat natúúrlijk door de dames en hun prettig gestoorde interacties, maar ook vooral door één van de grappigste serie-personages aller tijden: Sister Michael (Siobhán McSweeney), de nukkige non die aan het hoofd staat van de middelbare school. ‘Als blikken konden doden’ krijgt een héle nieuwe dimensie bij Siobhán: de manier waarop de actrice met alleen al gezichtsuitdrukkingen kan zorgen voor een lachsalvo, is meer dan indrukwekkend. Boos, geïrriteerd, verveeld of juist geamuseerd: de ogen van deze non rollen alle kanten op. Het personage ergert zich altijd dood aan iedereen om zich heen en is nooit te beroerd om dat met een hilarisch harde tekst duidelijk te maken. Haar delivery – zoals comedians dat altijd noemen – is pure perfectie. Ze lepelt de teksten op zoals een cabaretier dat zou doen – een kleine pauze tussen woorden, spelen met je gezichtsuitdrukking - zónder dat het voelt alsof ze een showtje opvoert. De actrice heeft géén Emmy gewonnen en dat is een grote schande.

De tekst gaat verder onder het filmpje

Lisa McGee

Je voelt aan álles dat deze serie gemaakt is door iemand die zélf in deze tijdsperiode leefde, precies in hetzelfde stadje en met een zelfde soort vriendinnengroep. Dat druipt er aan alle kanten vanaf. Dat ís ook zo bij Derry Girls. Lisa McGee is de bazin die ons deze serie gaf. De vibe, de specifieke teksten en popcultuur-verwijzingen, hoe om te gaan met gevaarlijke oorlogssituaties en óók nog normaal willen puberen – allemaal dingen niemand anders op deze overweldigende manier had kunnen uitwerken. Authentiek én origineel.

In seizoen 3 – helaas ook het laatste seizoen – sluipt de politiek wel wat meer de serie binnen. We werken langzaam toe naar het bekende Good Friday Agreement en de manier waarop de meiden daar (noodgedwongen) een keuze in moeten maken. Aan welke kant sta je? De schaterlach gaat in dit laatste seizoen steeds vaker gepaard met een potje janken. Je laat de tranen vast ongegeneerd rollen en niet alleen vanwege de schrijnende situaties waar de meiden zich in begeven en hun krankzinnige capriolen.

Maar óók omdat je weet dat Derry Girls is afgelopen en er geen nieuwe afleveringen meer komen.