Netflix-documentaire Titan: The OceanGate Disaster belooft antwoorden te geven, maar blijft opvallend braaf binnen de lijntjes van het bekende verhaal. De docu is vooral een netjes opgezette reconstructie van wat we al jaren weten. Geen onthullingen, geen nieuwe invalshoeken, enkel een zorgvuldig geordend overzicht van feiten die allang breed zijn uitgemeten in nieuwsmedia.

Stockton Rush

De documentaire begint met de mediastorm rond de verdwijning van de Titan en schakelt dan snel over naar de opbouw van het drama: de ambities van oprichter Stockton Rush, de gesloten bedrijfscultuur bij OceanGate en de reeks gemiste signalen die uiteindelijk tot de tragedie leidden. Via interviews met oud-medewerkers wordt stukje bij beetje duidelijk hoe weinig ruimte er was voor tegenspraak binnen het bedrijf. Stockton was zichzelf gaan identificeren met het bedrijf, en kritische vragen werden daardoor niet gewaardeerd, zorgen over veiligheid zelfs afgestraft. Want had je kritiek op de Titan, dan had je kritiek op Stockton.

De documentaire maakt van Stockton Rush overduidelijk de slechterik van het verhaal. Hij wordt neergezet als een man die koste wat kost geschiedenis wilde schrijven, gedreven door een drang naar erkenning en roem. Een oud-medewerker vat het bitter samen: “Hij wilde beroemd worden, en dat is hem gelukt.” In dit portret is Rush de roekeloze ondernemer die waarschuwingen moedwillig negeerde ten gunste van zijn eigen droom.

De tekst gaat verder onder de trailer