The Unbearable Weight of Massive Talent

Veronica Superguide logo
The Unbearable Weight of Massive Talent

Recensie The Unbearable Weight of Massive Talent - Nicolas Cage is terug!

|
|

Laatste update:

Geschreven door:
Klaas Kaptijn

Er zijn maar weinig acteurs om wie je een hele film kan bouwen waarin ze zichzelf spelen, maar de onnavolgbare Nicolas Cage is er zo eentje. Zijn super-meta-actiecomedy is zelfs de ultieme traktatie voor Cage-fans geworden.

Als beroemde acteur een rol aanpakken waarbij je min of meer jezelf speelt, is niet zonder risico. IJdeltuiterij ligt op de loer en als het even tegenzit, zet je jezelf ongenadig voor aap. Maar als iemand die valkuilen kan ontwijken, dan is het Nicolas Cage wel. IJdelheid? Na alle grappen over zijn vormvrije haar heeft hij daar weinig last meer van. Imagoschade? Weinig andere acteurs zijn de laatste jaren zo gepakt op hun afglijdende carrièrepad als hij. The Unbearable Weight of Massive Talent geeft hem de kans om daar met veel zelfspot iets tofs mee te doen.

Intens en ongeremd

De film presenteert Cage als een begeesterd acteur en geen al te beste vader. Zijn intense, ongeremde benadering van elke rol zit hem vaak dwars: het schrikt regisseurs af waardoor hij vaak misgrijpt bij de projecten waar hij echt enthousiast van wordt. Dit frustreert hem zo, dat hij het bijltje erbij neer wil gooien en zo meteen meer tijd kan maken voor zijn dochter. Maar ja, hij heeft eerst nog een fikse hotelrekening te betalen, dus laat zij zich inhuren voor een feestje op Mallorca van een stinkend rijke fan.

 

Actieheld-praktijkexamen

De spanning loopt op als de CIA Cage vertelt dat die fan (Pedro Pascal) een gevaarlijke crimineel is en vraagt of hij hen wil helpen de man te pakken. Dan blijkt die ervaring met het spelen van actiehelden al die jaren opeens goed van pas te komen. Een prima plotje om voor wat actie en vaart te zorgen, maar waar het in The Unbearable Weight of Massive Talent om draait, is lol maken met het imago van Cage. Het geniale van deze film is dat de makers daarbij geen genoegen nemen met makkelijke grollen, maar goed hebben nagedacht over hoe ze dit grappig én treffend konden doen.

The Unbearable Weight of Massive Talent

Nic fucking Cage

Cage is een acteur met zo’n eigen stijl, dat het in zijn meeste films al lijkt alsof hij zichzelf speelt. Die unieke eigenschap buit hij hier tot op de bodem uit en dat is een groot feest voor zijn fans. Vooral de greep om Cage in hyper-stand te verpersoonlijken als een verjongde figuur die soms als een duiveltje op zijn schouder verschijnt, is een geweldige vondst. Deze ‘Nicky Cage’ lijkt zo weggelopen uit Wild at Heart en duikt regelmatig op om hem eraan te herinneren dat hij Nic fuckiiiiing Cage is.

Zonder angst

Twijfel om de pijnpunten van zijn leven als acteur aan te stippen, heeft Cage niet. Hij is niet bang voor een grap over zijn absurde uitgavenpatroon, wordt de hele film door benaderd door mensen die terug willen naar zijn gloriedagen ten tijde van The Rock en Face/Off, maar heeft ook een sterk antwoord paraat als geïnsinueerd wordt dat hij er met de pet naar heeft gegooid de laatste jaren. Wie Cage altijd als held is blijven zien, krijgt met deze film overtuigend gelijk.

The Unbearable Weight of Massive Talent

Conclusie

Het is zeer de vraag wat niet-fans aan moeten met deze film, maar ieder ander moet dit gaan aanschouwen. The Unbearable Weight of Massive Talent neemt de maffe Cage zoals we hem denken te kennen, laat hem los gaan in een vermakelijk actiefilmverhaal en maakt aan het eind van de rit weer een mens van hem. Een mens met duidelijk veel gevoel voor humor.

Lees verder