Superguide logo

Recensie The Swearing Jar – 'Ik dacht dat ik dit nooit zou zeggen, maar je kunt beter een Hallmark-film kijken'

Recensent Romy van Krieken had al het vermoeden dat The Swearing Jar geen hoogvlieger is en ze kreeg helaas nog gelijk ook.

Door Romy van Krieken
The Swearing Jar
© WW Entertainment

Het is voor Carey (Adelaide Clemens, Under the Banner of Heaven) en haar man Simon (Patrick J. Adams, Suits) even schrikken als zij na een paar jaar proberen ineens toch zwanger blijkt te zijn. Verder lijkt alles goed te gaan; Carey organiseert een feestje voor zijn veertigste verjaardag en gaat daar zelfgeschreven liedjes staan zingen over hun liefde en relatie.

Gespeelde charmes werken niet in The Swearing Jar

Het is te schattig voor woorden. Nee, echt! Het ligt er namelijk zo dik bovenop dat het weinig charmes meer heeft. Daarbij helpt het niet dat de acteurs vooral spélen dat ze snoezig zijn, waardoor ze het ab-so-luut niet zijn. The Swearing Jar zou makkelijk een Hallmark-film kunnen zijn, ware het niet dat er meteen in de eerste scène al een hoop wordt gevloekt.

De tekst gaat verder onder de trailer van The Swearing Jar

Niet Amerikaans, maar Canadees

Er komen op zeker moment zelfs even twee blote borsten in beeld, maar we kunnen iedereen geruststellen, die nu denkt dat de Amerikaanse filmindustrie van z’n geloof is gevallen. The Swearing Jar is een Canadese film. Dat verklaart ook meteen de overwegend onbekende acteurs en het ‘vreemde’ geld dat Carey en Simon in hun vloekenpot blijven stoppen.

The Swearing Jar is snel gevuld

De vloekenpot uit de titel is trouwens een detail dat slechts zijdelings iets met het verhaal te maken heeft en alleen lijkt te zijn bedacht om de titel te verklaren. Aan het einde van de film wordt dat ding weer genoemd en lijkt het alsof iemand op de set er ineens weer aan dacht. Eerlijk, als ik tijdens die film hardop mijn frustraties had geuit, was de vloekenpot voor de aftiteling al vol geweest.

De tekst gaat verder onder de afbeelding

The Swearing Jar
© WW Entertainment

Die vervelende mensen verdienen elkaar gewoon

Ondanks de verwoede pogingen om het tegendeel te bewijzen – vooral door te praten over hoe leuk ze zijn en het samen hebben – zijn de personages een stel vervelende mensen. In dat opzicht passen ze dan wel bij elkaar, maar verder wordt niet duidelijk waarom ze ooit voor elkaar zijn gevallen. Als The Swearing Jar begint zijn Carey en Simon al een tijdje getrouwd en lijkt er weinig mis met hun relatie.

The Swearing Jar geeft een verkeerd beeld

Wanneer ze een leuke knul tegenkomt, snap je ook niet waarom zwijgt over haar huwelijk. Of waarom ze verliefd op de man wordt en daar nog onhandiger mee omgaat dan een puber met een kalverliefde. Uiteindelijk wordt dat wel uitgelegd met een plotwending, maar tegen die tijd heb je al helemaal het verkeerde beeld van zowel haar als haar situatie en is de helft van de film al voorbij.

De tekst gaat verder onder de afbeelding

The Swearing Jar
© WW Entertainment

Adelaide Clemens kan niet huilen

Er is dan te weinig tijd over (The Swearing Jar duurt dan eigenlijk al te lang) om de boel nog recht te kunnen breien. Het feit dat Adelaide Clemens niet sterk genoeg is om een hele film te dragen, helpt ook niet. Ze kan niet eens (overtuigend) huilen en je krijgt het vermoeden dat de film is gemaakt door een hartsvriendin die haar juist een geweldige actrice en zangeres vindt.

Om de haverklap een liedje in The Swearing Jar

Helaas deel ik die mening na het zien van The Swearing Jar niet. Oké, Adelaide kan best leuk zingen maar om dat te bewijzen is één liedje genoeg. Het is niet nodig om de haverklap het verhaal te onderbreken om weer terug te gaan naar haar optreden zodat zij weer een liedje kan zingen. Door die onderbrekingen kom je als kijker ook nooit echt lekker in het verhaal.

De tekst gaat verder onder de afbeelding

The Swearing Jar
© WW Entertainment

Een donkere wolk over The Swearing Jar

Tel daar twee wendingen bij op, eentje die de oplettende kijker al lang ziet aankomen en eentje die de hele boel op z’n kop zet, en je begint te begrijpen waarom ik niet kon wachten tot deze film was afgelopen. Door die twist hangt een donkere wolk boven het echtpaar waardoor je hun liefde maar moeilijk kunt geloven – als je al door hebt dat die bestaat.

Films zijn niet hetzelfde als toneelstukken

The Swearing Jar is gebaseerd op een toneelstuk en dat verklaart misschien waarom er zo veel wordt gezegd in plaats van getoond. Alsof de regisseur niet doorhad dat je op film meer mogelijkheden hebt dan in het theater. Aangezien het een klein drama met slechts vier personages is, zou ik ook verwachten dat die vier karakters een beetje worden uitgediept.

De tekst gaat verder onder de afbeelding

The Swearing Jar
© WW Entertainment

Kathleen Turner is de weg kwijt

Helaas blijven ze allemaal aan de oppervlakte hangen en bekruipt je het gevoel dat dit misschien iets te maken heeft met het gebrekkige acteertalent. Of ze hadden gewoon geen zin, omdat ze zelf de bui al zagen hangen. Patrick J. Adams deed het leuker in Suits, en Kathleen Turner heeft in het verleden heus meer laten zien, maar lijkt sinds het afschuwelijke The Estate de weg kwijt te zijn.

Conclusie

Ik snap echt niet waarom ze dachten dat het een goed idee was om na een uur met twee wendingen aan te komen zetten, die zorgen voor verwarring, antipathie en een onbevredigend gevoel. De film slaat de plank daardoor volledig mis en is geen lief romantisch drama, maar een langdradige draak vol vervelende mensen. Ik dacht dat ik dit nooit zou zeggen, maar je kunt beter een Hallmark-film kijken. 

The Swearing Jar is te zien in de bioscoop.

Meer bioscoopfilms

The Swearing Jar

The Swearing Jar
Cast
Adelaide Clemens, Douglas Smith, Patrick J. Adams, Kathleen Turner
Lengte
106 minuten

Wat anderen nu lezen