Recensie Blonde - De hartverscheurende lijdensweg van Marilyn Monroe

Door Klaas Kaptijn
Blonde

Achter het gezicht dat voor velen nog steeds het ultieme icoon is van Hollywood glitter, gaat in Blonde een diep ongelukkig mens schuil. Die pijn komt even hard binnen als de bewondering voor de film zelf.

In Blonde zit een scène waarin Marilyn Monroe (Ana de Armas), net getrouwd met een beroemde honkballer, op bezoek is bij haar schoonfamilie. Ze krijgt de vraag hoe het is om een filmster te zijn. “O, ik ben geen ster”, zegt ze, “Ik ben maar een blondje.” Waarop ze de vraag krijgt: “Is die kleur echt dan?” Nee, is het antwoord. Norma Jeane Baker, zoals ze echt heette, ontleent haar identiteit aan iets kunstmatigs. Dat thema is één van de voornaamste van Blonde: Marilyn Monroe is een schijnpersoonlijkheid, die ze gebruikt als de camera’s op haar gericht staan. Norma lijkt in niks op die stralend lachende ster: zij gaat gebukt onder een leven vol misbruik en dat heeft diepe littekens achtergelaten.

De ruimte rond de feiten

De basis van de film is een biografie door schrijver Joyce Carol Oates, een verhaal over het leven van Monroe dat de ruimte rondom de feiten invult met fictieve scènes. Vandaar dat bijvoorbeeld haar echtgenoten Joe DiMaggio en Arthur Miller nooit met naam genoemd worden. Het is dus allesbehalve zeker dat wat je in Blonde ziet allemaal echt zo gebeurd is, maar als interpretatie werkt het. Dit is in de eerste plaats een veroordeling van de keerzijde van het leven als vrouw in Hollywood en de levensloop van Monroe sluit daar naadloos op aan.

Door het leven getekend

Het jonge leven van Norma wordt getekend door een verwarde moeder, die haar dochter de schuld geeft dat de vader van het kind er vandoor ging toen ze zwanger bleek. Of hij echt een grote naam in de filmwereld is, zoals haar moeder zegt, is de vraag, maar Norma hoopt hem nog altijd een keer te kunnen ontmoeten. Eenmaal volwassen ontwikkelt ze zich van pin up model tot grote filmster, maar de ene #metoo na de andere vertrapt haar toch al niet geweldige zelfbeeld. Ook privé is haar leven een tranendal, met foute vrienden, een man die haar slaat en een kinderwens die steeds tot niets leidt.

Blonde
© Netflix

Compromisloos

Blonde is een erg moeilijke film om te kijken: het is doffe ellende van begin tot eind en dan duurt-ie ook nog bijna drie uur. Maar de volhouder wordt wel beloond met visueel prikkelende en compromisloos gemaakte cinema. Regisseur en scenarioschrijver Andrew Dominik, bekend van The Assassination of Jesse James en Killing Them Softly, gebruikt kleur en zwart-wit door elkaar, wisselt van aspect ratio en zet zelfs de camera onder in een vliegtuig-wc en in een baarmoeder. Toch worden het nooit makkelijke trucjes, maar ondersteunen zelfs zijn gekste grepen altijd de emotie van de scènes.

Zet die Oscar maar klaar

Maar de belangrijkste persoon bij het vormgeven en menselijk maken van Marilyn is Ana de Armas. Ze is sowieso uitstekend gecast vanwege haar looks, maar acteert de sterren van de hemel in deze complexe rol. Haar Marilyn wordt door niemand serieus genomen, geleefd van buitenaf en op sommige momenten ronduit vernederd. De pijn die dat opwekt, brengt ze prachtig mooi over, maar daar achter blijft ook steeds een blijmoedig en warm mens doorschijnen. Hoe ze wisselt van mimiek als al die kanten van haar wringen, is een topprestatie. Wat ons betreft hoort hier een blinkende Oscar bij over een paar maanden.

Blonde
© Netflix

Conclusie

Blonde is loodzware kost en zonder twijfel de meest deprimerende film die je dit jaar zal zien. Toch is hij je moeite dik waard, dankzij de wervelende regie en een fenomenale hoofdrol van Ana de Armas.

Blonde is te zien op Netflix.

Wil je nog meer autobiografische films kijken? Wij hebben de 7 beste biopics op een rijtje gezet. 

 

Nog meer Marilyn Monroe