'Prekerige woke-les'

Haantjes had makkelijk kunnen ontsporen in een klaagzang over hoe mannen ‘geen man meer mogen zijn’, of juist een prekerige woke-les kunnen worden. Maar in plaats daarvan wandelt de serie perfect op het koord ertussenin. Ja, de moderne feministische termen vliegen je om de oren – toxische masculiniteit, genderrollen, gelijkwaardigheid – maar het zijn niet alleen de mannen of vrouwen die moeten incasseren. In deze Netflix-serie wordt iedereen een spiegel voorgehouden.  

Dat voelt goed, maar juist omdat Haantjes binnen de grenzen blijft, voelt de serie ook te braaf. Het had hier en daar een stuk pittiger gemogen. Liever hier en daar uit de bocht vliegen en memorabel blijven - zoals De Luizenmoeder dat zo lekker deed - dan binnen de lijntjes kleuren en daardoor het risico lopen om duizend-in-een-dozijn te worden.

Ongemakkelijk

Waar de serie wél in uitblinkt, is de humor. De situaties zijn soms heerlijk ongemakkelijk - zoals de confrontatie tussen Ivo en het vriendje van zijn 16-jarige dochter - en de dialogen zijn fantastisch geschreven. Al schiet de serie soms iets te ver door – een scène waarin hij zijn ouders in een swingersclub tegenkomt voelt bijvoorbeeld té absurd en had niet gehoeven. 

Mannelijkheid anno 2025

Dankzij het scherpe script, het hoge tempo en de herkenbare thema’s voelt Haantjes als een lekkere mix tussen De Luizenmoeder, Dertigers en een mannelijke versie van Gooische Vrouwen. De vraag blijft: wat is mannelijkheid anno nu? De cursus - en serie - biedt geen pasklaar antwoord, maar laat wel zien dat ook mannen opnieuw moeten uitvinden wie ze willen zijn. En dat levert een grappige en verrassend actuele serie op. 

Haantjes is nu te zien op Netflix