Tahmina Akefi open over verlies van haar geliefde Peter R. de Vries

Nooit komen opdagen

De twee waren van plan om samen te wonen. De avond van de moordaanslag zouden ze samen voor de tweede keer een huis bezichtigen. Tahmina was er al, maar Peter kwam nooit opdagen. Het nieuws dat Peter op straat lag ging al snel rond. De zoon van Peter belde haar op: “Is papa bij jou?” vroeg hij aan haar. Tahmina had toen nog niks gehoord. ”Nee, hij is onderweg naar mij”, antwoordde ze. Toen bracht hij het droevige nieuws: “Ik hoor dat mijn vader is neergeschoten.”

Makelaar nog afbellen

De ernst van de situatie drong niet gelijk tot haar door. Ook niet wanneer ze hem zag vechten voor zijn leven in het ziekenhuis. “Ik weet nog dat ik op de grond zat, op de gang, met allemaal gewapende mannen om me heen. En, door alle tranen heen, dacht ik: ik moet de makelaar nog bellen om de afspraak te verplaatsen naar later.”

‘Ik had het niet in de gaten’

Het duurde lang tot het pas echt bij Tahmina doordrong. “Zijn laatste nacht sliep ik urenlang naast hem in het ziekenhuisbed, tegen hem aan. Zelfs toen had ik nog niet in de gaten dat het afscheid met iedere seconde die wegtikte dichterbij kwam.”

Een nooit gevonden liefdesbriefje

Peter schreef talloze liefdesbriefjes. En die verstopten hij overal in huis. “En ééntje heb ik er nog niet gevonden. Dat weet ik. Ik heb mijn hele huis al overhoop gehaald. Als ik soms ’s nachts niet kan slapen, ga ik het zoeken. Ik hoop zo dat ik het briefje nog vind.”

Het leven zonder elkaar voelt leeg en betekenisloos. Iets waar ze al achter kwamen toen ze in 2017 hun relatie probeerden te beëindigen. Maar nu moet Tahmina toch leven zonder Peter. “Zonder hem, maar ik draag hem altijd in mijn hart.”