Marlijn Weerdenburg nieuwe presentatrice DNA Onbekend: ‘Caroline Tensen gaf me soort zegen’

Je bent moeilijk te vangen. Je acteert, je zingt in een band, je doet musicals, je presenteert. En nu neem je, na Caroline Tensen en Dionne Stax, de presentatie van DNA Onbekend op je. Waarom past dit jou?

“DNA Onbekend gaat over een van de grootste vragen die we in het leven kennen: wie ben ik en waar kom ik vandaan? Iedereen zei: natuurlijk kun jij dit! Maar ik dacht zelf: waaróm dan? Toch zei ik meteen ja. Ik ben niet geadopteerd en ik heb nooit naar mijn eigen vader gezocht, maar ik kan me wel inleven in het verlangen naar een antwoord op die vraag. Ik keek zelf altijd al graag, een groter drama dan ‘is Gerda nu wel of niet je moeder’ kennen we niet op tv. Voor mij als interviewer is dat het mooiste wat er is.” 

Ben je ook nog journalist?

“Nee, maar ik ben wel nieuwsgierig. In mijn rol als presentator stel ik alle vragen, ook de ongemakkelijke. Ik durf me te verbinden aan de pijn die op tafel ligt. Ik vraag aan een broer die ervan wist waarom hij niks heeft gezegd, of aan een zoon waarom hij zo lang heeft gewacht met zoeken. Op een of andere manier voel ik de ruimte om door te vragen, waarom iemand iets veertig jaar niet heeft aangeraakt en nu opeens wel. En of het echt alleen om een vraagstuk over erfelijkheid gaat, of dat er misschien nog een andere reden is. Sommige mensen hebben een droombeeld gecreëerd van hun mogelijke familie, maar dat kan net zo goed een vlucht zijn.”

Doe je het net zo goed als Caroline?

“De warmte en het gevoel van Caroline, dat is echt een gave. Wat een vakvrouw. Ik heb veel afleveringen teruggekeken, ik heb met haar geappt voor tips en we zouden afspreken, maar dat kwam er uiteindelijk niet van. Ze gaf een soort zegen en dat vind ik heel fijn. Dionne gaf er haar eigen draai aan, ze maakte het wat journalistieker en ik maak het vooral menselijk, met veel compassie. Een gepaste afstand houden, dat was voor mij een zoektocht. Ik schiet meerdere keren vol, maar wil wel mijn professionaliteit bewaken. Het is niet de bedoeling dat die persoon denkt dat-ie een nieuwe beste vriendin heeft. Ik hou ook niet van presentatoren die voortdurend om iemands nek hangen en ‘schat’ zeggen. Dus ik doe ’t het liefst op z’n Marlijns.”

Ben je nu dan vooral presentatrice?

“Ik ben het allemaal. Presentatrice, zangeres, actrice. Ik heb gewoon schijt aan specialiseren en daar geloof ik ook niet in. Als ik een jaar lang in een musical op een podium mag staan, leer ik de verantwoordelijkheid van een team. Als ik op een set sta, wil ik ook dat iedereen zich fijn voelt. Ik vraag aan de geluidsman hoe het nu met zijn kind gaat en zorg dat ik weet met wie ik werk. Pas wanneer alle hoofden dezelfde kant op staan, kan ik mijn werk goed doen. Ik ben ervan overtuigd dat je met elkaar veel verder komt. Doe moeite voor elkaar. Door mijn eigen muziek te schrijven, leer ik hoeveel moeite erin zit om iets te maken. Dat maakt me gelaagder, geeft me diepgang en dat is ook nodig voor de momenten dat ik ergens met de taxi binnen wordt gereden en mijn lievelingseten al klaar staat. Door corona, toen veel collega’s weinig klussen hadden en ik nog steeds bakken met werk, weet ik dat dit het goede pad is.”

Neem je de verhalen van de kandidaten ook mee naar huis?

“Op de dag zelf zet ik er al een punt achter. Ik rij bewust alleen naar de opnames, op de heenweg ter voorbereiding en de terugweg is voor verwerking. Daarmee laat ik de emoties en het verhaal van anderen in mijn auto en stap ik thuis fris naar binnen.” 

Dat klinkt best zakelijk.

“Maar dat moet ook. Zonder de dood van mijn moeder, anderhalf jaar geleden, had ik dit programma niet kunnen presenteren. Haar overlijden heeft me volwassen gemaakt. Ik was bij mijn moeder toen ze instortte en ik was zwanger. Ik heb de dood in de ogen gekeken terwijl ik het leven juist in me droeg. Dat heeft ervoor gezorgd dat ik heel goed kan relativeren. Zonder die ervaring was ik vast heel zenuwachtig geweest. Ik kreeg een baby, twee weken na het overlijden van mijn moeder, dus ik moest wel leren om mijn emoties te controleren. Ik weet wanneer ik een gevoel moet parkeren en wanneer ik het weer wat meer ruimte kan geven. Dat moest ook wel, anders zou ik verstrikt raken in chaos en in mijn lichaam.”

Hoe gaat het nu met je verdriet?

“Nu geef ik meer ruimte aan het verlies. Ik ben bezig aan een album met liedjes voor mijn moeder. Dat schrijfproces is bijna dwangmatige therapie. Ik heb een diepe wond en mensen bezoeken met een diepe wond, zoals bij DNA Onbekend, is heel overzichtelijk, omdat het over hun verdriet gaat. Door in te zoomen op hun sores blijft het voor mij veilig en overzichtelijk. Ik heb mijn moeder 38 jaar gehad en ik heb mijn vader nog en mijn vriend, dus ik mag me sowieso gelukkig prijzen.”

Ben je zelf de moeder geworden die je wil zijn?

“Ja, ik ben een moeder waarin ik mijn eigen moeder ook wel herken. Mijn jongens zijn vijfenhalf en anderhalf en ze zijn geweldig. Ze dragen me echt op handen. Als ik niet werk, ben ik de hele tijd met ze bezig. Ik kan gelukkig goed inzoomen, dus als ik met ze ben dan zijn zij ook mijn enige prioriteit. En ’s avonds als ik werk, focus ik me volledig daarop. Dat houdt het overzichtelijk. Die gasten houden van buiten en ik ook, en verder ben ik wel een beetje een saaie moeder. Rust, reinheid en regelmaat vind ik belangrijk. Niet te veel beeldscherm, elke avond liggen ze er om zeven uur in, gezond eten, dat werk. De basis moet goed zitten. 

Ouderwets misschien, maar de oudste gaat er goed op en ikzelf ook. Ik had nooit verwacht dat ik structuur zo belangrijk zou vinden. En ook niet dat kleine kinderen zoveel van een mens zouden vragen. Aan tijd, aan zorgen, aan verantwoordelijkheid. Als we dit hadden geweten, hadden we misschien wel langer gewacht. En dan heb ik nog een baan die flexibel is. Soms vraag ik me echt af: hoe doen al die mensen dat?” 

En dan doe je zakelijk nog zoveel door elkaar ook. 

“Klopt, maar ik neem niet al het werk meer aan. Dan wordt het echt te druk. Zo heb ik onlangs een dramaserie en een kinderserie voor peuters afgeslagen, ook al zou ik dat superleuk vinden. Ik hunker ernaar om weer te acteren, maar ik moet, of nee, ik wil, in de vakantie gewoon bij mijn kinderen zijn. Ik heb ze niet voor niks. Het moet wel leuk blijven, dus af en toe zeg ik nee, met pijn in mijn hart.” 

Waar selecteer je dan op? 

“Ik vind alles leuk, dacht ik, maar ik word steeds kritischer. Sensatie vind ik bijvoorbeeld niks en ik wil alleen meewerken aan producties die met respect worden gemaakt. Spelshows sla ik ook het liefst over, want dan heb ik het gevoel dat ik grappen moet afleveren on the spot. De trechter naar ‘dit is Marlijn’ begin ik langzaam maar zeker te vinden. En dat mag ook wel want na dertien jaar herkent het publiek vaak wel mijn gezicht en mijn stem, maar mijn naam nog niet. Daar valt dus nog wat te winnen.” 

Je bent bijna veertig. Hoe zie je de volgende veertig jaar voor je?

“Ik heb twee grote doelen in mijn leven. Carrière-wise althans. De eerste is een duurzame carrière. Ik wil nog jaren relevant blijven en het liefst op mijn 75ste nog in Carré staan met mijn bandje, zoals Herman van Veen. Mijn tweede doel is een zaterdagavondshow zoals de Schreeuw van de Leeuw, met gasten, publiek, interviews en muziek. Een show die alles heeft, waar mensen naar uitkijken, dat wil ik.” 

Dan ben jij toch de perfecte opvolger van Matthijs van Nieuwkerk in Matthijs Gaat Door? Marlijn Gaat Door?

“Dat is een van mijn lievelingsprogramma’s, het biedt een geweldig podium aan Nederlandse artiesten. En in de voetsporen van Matthijs als presentator, dat is nogal wat. Maar als jij het zegt, dan zeg ik ‘ja!’” 

Tekst: Hanneke Mijnster

DNA Onbekend is vanaf 18 januari weer te zien op NPO 1.

Dit verhaal verscheen eerder in Veronica Superguide. Nooit meer iets missen? Sluit dan snel een voordelig abonnement af!