Hergebruik van oude filmsuccessen: deze 7 keer ging het helemaal mis

Hoofdrolspeelster Nia Vardalos schrijft zoals altijd het scenario. Haar vaste tegenspeler John Corbett lijkt wel een liefhebber van de herhaling, want hij dook eerder dit jaar ook al op om weer Aiden Shaw uit Sex and the City te spelen in de vervolgserie And Just Like That. Die serie doet het aanzienlijk minder goed dan het origineel. Corbett had dit eigenlijk wel kunnen weten als hij de geschiedenis van deze zeven vervolgfilms had bestudeerd…

Crocodile Dundee in Los Angeles 

13 jaar na Crocodile Dundee 2 (1988)

Net als het eerste vervolg, gaat dit derde deel gebukt onder een superslap scenario waarin de grappen schaars zijn en het verhaal veel te sullig is. Dundee keert terug naar de VS, waar hij de bewoners weer benadert met zijn eigen boerenslimheid. De meeste observaties hebben we al 100 keer gezien en het gaat opnieuw over een stel knullige boeven. De film haalde bij ons ternauwernood de bioscoop en was een nieuwe misser van komiek Paul Hogan.

Dirty Dancing: Havana Nights 

17 jaar na Dirty Dancing (1987)

De makers hebben het niet over een vervolg of remake, maar over een ‘heropvoering’. Me hoela; dat is gewoon een mooi woord voor een zoveelste herhalingsoefening. De Cubaanse locatie zorgt voor toepasselijk verhitte beelden, maar ook misplaatst politiek commentaar. Patrick Swayze’s gastoptreden voelt als een verplicht nummer, net als de onvermijdelijke danswedstrijd, waar een muurbloempje en haar meer bedreven spetter aan meedoen. 

Basic Instinct 2 

14 jaar na Basic Instinct (1992)

Sharon Stone raakt als femme fatale betrokken bij een nieuwe moordzaak. Het duurde jaren voordat een tegenspeler en een regisseur waren gevonden, die haar goedkeuring kregen. Een hoop nutteloos gedoe, want niemand loopt warm voor een vervolg dat de trucs van het origineel lafjes overdoet. Stone zit nog prima in haar vel, maar haar blootscènes zijn niet bepaald sexy, eerder tam en vrij steriel - een lelijke handicap voor een erotische thriller.

Blues Brothers 2000 

18 jaar na The Blues Brothers (1980)

Dit was vanaf het begin gedoemd te mislukken. Regisseur John Landis en hoofdrolspeler Dan Aykroyd waren al een jaar of tien niet leuk meer en John Goodman was een ‘magere’ invaller voor wijlen John Belushi. Aykroyd stelt weer een band samen om een wedstrijd te winnen, waarbij de enige lichtpuntjes worden gevormd door de drie muziekscènes en de vele blues-artiesten. Zelfs de titel slaat nergens op: Blues Brothers 2000 werd uitgebracht in 1998…

The Matrix Resurrections 

18 jaar na The Matrix Revolutions (2003)

Keanu Reeves herinnert zich niets meer van zijn dagen als redder van de mensheid, maar een groep hackers brengt hem weer in actie. De meeste vervolgen pikken tenminste nog de draad van de voorgaande film op, maar bij de trilogie van The Matrix was die keurig in een strikje geknoopt. Deze overbodige opvolger moet dus opnieuw beginnen en voegt niks toe aan wat we al wisten. De knipogen naar de vorige films liggen er zo dik bovenop dat het storend is. 

Independence Day: Resurgence 

20 jaar na Independence Day (1996)

Wolkenkrabbers en vrachtschepen vliegen alle kanten op als de aliens met hun ruimteschip op onze aardbol terugkeren. De beste verwoesting zit aan het begin van de film en niets gaat daar nog overheen. Regisseur Roland Emmerich heeft de wereld al vaak vakkundig gesloopt, maar zijn inspiratie is op. Jeff Goldblum en Bill Pullman herhalen hun rol, maar Will Smith haakte wijselijk af. De nieuwe acteurs voelen als tweede keus en de film als verplicht en overbodig. 

The Rage: Carrie 2 

23 jaar na Carrie (1976)

Het buitenbeentje uit de titel richt met haar telekinetische gaven opnieuw een slachting aan. De afloop, het klefste slot van een horrorfilm ooit, past prima bij deze overbodige film. Dit is op zich al geen beste film, en vergeleken met het origineel blijft er helemaal niks van over. Via Amy Irving wordt krampachtig geprobeerd een link te maken, maar haar verhaallijntje loopt euh... dood. De enige troost is dat de Carrie-remake uit 2013 het niet veel beter deed.

Maar successen zijn er ook!

Zijn veel jaren tussen het origineel en het vervolg dan altijd een garantie voor een complete flop? Nee, echt niet. Denk bijvoorbeeld maar Top Gun - Maverick uit 2022. Maar liefst 36(!) jaar na Top Gun wist Tom Cruise zichzelf te overtreffen, ongehinderd door zijn eigen ouderdom of die van de eerste film. Het is natuurlijk wel de vraag of de Griekse bruiloft óók zo goed kan scoren.

My Big Fat Greek Wedding 3 draait vanaf 7 september in de bioscoop.

Dit verhaal verscheen eerder in Veronica Superguide. Nooit meer iets missen? Sluit dan snel een voordelig abonnement af!