Net als in Worst Roommate Ever wordt er gebruikgemaakt van een mix van geluidsopnames, animaties en interviews om de verhalen te vertellen. Maar waar de vorige serie vaak schokkend maar toch enigszins verteerbaar bleef, is Worst Ex Ever een stuk rauwer en zwaarder om te zien.

Huiselijk geweld

De grafische beschrijvingen van huiselijk geweld en de hartverscheurende getuigenissen van slachtoffers maken deze serie niet geschikt voor kijkers met een zwakke maag. Al in de eerste aflevering wordt duidelijk dat dit geen eenvoudige kost is. Meerdere vrouwen delen hun ervaringen met Benjamin Foster, een man die van de ideale partner veranderde in een paranoïde en gewelddadig monster. De gruwelijke details van wat deze vrouwen hebben doorstaan – zoals ontvoering en mishandeling – zijn ronduit schokkend en laten de kijker niet los.

Diepe indruk

Wat Worst Ex Ever echt onderscheidt, is de manier waarop de verhalen worden verteld. Waar veel true crimeseries de spanning opbouwen met sensatiezucht en dramatische muziek, kiest Worst Ex Ever voor een ingetogen en respectvolle aanpak. De serie draait niet om de daders, maar om de slachtoffers. Zij krijgen de ruimte om hun verhaal te doen, zonder dat het als een sensatiewedstrijd voelt. Dit maakt de serie des te krachtiger; de rauwe, eerlijke getuigenissen komen keihard binnen en laten een diepe indruk achter.

De tekst gaat verder onder de trailer