Oud-president Mullen (De Niro) is met pensioen en leidt een rustig bestaan, tot een digitale aanslag het hele communicatienetwerk platlegt. Het gevolg: paniek, chaos en doden. Huidig president Killian (Angela Bassett) roept Mullen terug om een speciale commissie te leiden die met onbeperkte middelen de daders moet opsporen - oftewel, de grondwet wordt uit het raam gegooid. Mullen en zijn team stuiten op een web van complottheorieën, corrupte politici, en machtige spelers met verborgen agenda’s. En naarmate de tijd vordert, kampt hij steeds meer met mentale klachten - een gevaarlijke combinatie met ultieme macht.

De Niro is ijzersterk in Zero Day

De opzet is ijzersterk en ontzettend actueel. De serie speelt met herkenbare angsten: digitale aanvallen, een leider met aftakelende mentale gezondheid, de dreiging van fascisme, en de invloed van techgiganten en complotdenkers. En natuurlijk is er De Niro. Zijn vertolking van Mullen is krachtig – de man kan bezorgd en boos kijken als geen ander, en in een politieke thriller is dat een blik die je vaak nodig hebt. Ook Jesse Plemons als zijn manusje-van-alles levert fantastisch acteerwerk. 

Machtige techmagnaten

Zero Day wil al die herkenbare angsten wel benoemen, maar het blijft allemaal te vaag. De serie durft nergens écht stelling in te nemen. Democraten en Republikeinen worden niet bij naam genoemd, en hoewel sommige personages zo duidelijk zijn gebaseerd op bestaande figuren (zoals de machtige techmagnaat en complotschreeuwende vlogger met wappie-achtige fans) dat het bijna karikaturen zijn, blijft de rest te vaag. Zero Day wijst wel met een belerend vingertje, maar niet concreet genoeg om echt impact te maken. 

De tekst gaat verder onder de trailer van Zero Day