Superguide logo

Recensie Mona Lisa and the Blood Moon – 'Deze stijlvolle fantasyfilm mist een sterk verhaal'

Een ontsnapte psychiatrische patiënte gebruikt haar paranormale gaven om zich staande te houden in de grote stad. Mogen we met Mona Lisa and the Blood Moon een nieuwe superheld in de armen sluiten? Nou nee, meer een anti-held.

Door Ruben van Eijl
Mona Lisa and the Blood Moon
© Rocket Science

Een personage met superkrachten introduceren in het huidige filmklimaat is een ondankbare taak. Die ‘super’-markt ligt nu eenmaal grotendeels in handen van grootverdieners Marvel en DC en die nemen alle wind uit de zeilen van de kleinere helden. Bovendien is de paranormale gave van Mona Lisa uit de titel van het bekende soort: psychokinese, oftewel het vermogen om de geest van anderen te beïnvloeden.  Dat kenden we al van Luke Skywalker, maar ook van X-Vrouw Jean Grey en Marvel’s Scarlet Witch. 

Duurde lang

Misschien heeft het daarom wel zo lang geduurd tot Mona Lisa and the Blood Moon de Nederlandse bioscopen heeft gevonden. De film stamt alweer uit 2021 en heeft in zijn korte looptijd internationaal absurd weinig bezoekers getrokken, maar vlak deze venijnige Mona Lisa nog niet uit.

De tekst gaat verder onder de trailer

Volle maan

De titel Mona Lisa and the Blood Moon geeft weerwolf-achtige associaties. De volle maan zorgt dit keer niet voor ongecontroleerde haargroei en bloedlust, maar lijkt wel bijzondere krachten te ontketenen bij psychiatrisch patiënt Mona Lisa (Jeon Jong-Seo). 

Marionettenspeler

Tijdens de openingsscène ontsnapt Mona Lisa door op gruwelijke wijze de geest van haar begeleider te manipuleren. Als een marionettenspeler dwingt ze de verpleegster tot pijnlijke zelfmutilatie; de vrouw steekt zichzelf meerdere malen met een nagelschaar en de patiënt neemt de benen. Haar doel is nooit meer terug te keren naar de psychiatrische inrichting en zij zoekt haar heil in New Orleans.

Trashy stripper

De bijzondere krachten komen goed van pas. Ze laat mensen voor haar pinnen, ontduikt de politie door een agent (Craig Robinson) in zijn eigen been te laten schieten, en lost gevechten op door de daders hun vuisten in hun eigen gezicht te laten beuken. Wanneer ze trashy stripteasedanseres Bonnie (Kate Hudson) ontmoet, wordt haar doel wat vager en gaat de film ook meer zwalken.

De tekst gaat verder onder de afbeelding

Mona Lisa and the Blood Moon
© The Searchers

Geen superheld

De introverte Mona Lisa mag dan superkrachten hebben, een superheld is ze volstrekt niet. Dat is ook nooit de bedoeling geweest van de Iraans-Amerikaanse regisseuse Ana Lily Amirpour. Het enige heldhaftige aan de ontsnapte immigrante is dat ze zich met een soort Pinocchio-complex tussen de mensen staande probeert te houden. In onze verharde samenleving is dat al een hele prestatie. De onbevangenheid van de wereldvreemde Mona Lisa en hoe ze instinctief en naïef haar krachten inzet worden voortreffelijk verbeeld. 

Onderbuik van New Orleans

Het verhaal is alleen ondergeschikt aan de opmerkelijke stijl van de film. De camera vangt de onderbuik van de maatschappij met veel neonlicht en laat de film zien vanuit onconventionele standpunten in obscure steegjes en groezelige achterkamertjes van New Orleans. Maar de spanningsboog wordt er niet beter op. Om het geheel wat urgenter te maken, klinkt er een experimentele elektronische soundtrack. Het gebrek aan richting doet Mona Lisa and the Blood Moon echter toch wat minder fel schijnen.

Conclusie

Bijzondere krachten kunnen ook buiten het superheldengenre een mooi doel dienen. In deze kleine dramatische fantasyfilm onderstreept de gave hoe kwetsbaar de minder bedeelden in de samenleving zijn. Een sterker verhaal had Mona Lisa and the Blood Moon beter op de kaart kunnen zetten.

Mona Lisa and the Blood Moon draait in de bioscoop.

Nog meer bioscoopfilms

Wat anderen nu lezen