Dan kan ik beter maar meteen met de deur in huis vallen: nou, nee. Niet per se. Eigenlijk zat in Crossroads vorig jaar al alles: André die zijn coke- en drankverslaving uit de doeken deed, rauwe beelden van een volledig verslaafde in al zijn lelijkheid en en flink potje zelfreflectie van de man in kwestie. De eerste aflevering van The Next Chapter moet Hazes’ nieuwe leven laten zien: een flinke tijd clean en sober, weer op weg om zijn zangcarrière op te pakken.

Propvolle eerste aflevering

En dat gaat met vallen en opstaan. Zo is de eerste stemoefening na een hele lange tijd, in september 2022 bij zangcoach Robin, erg confronterd. Dré’s stem is niet wat-ie ooit was. Ook worstelt hij flink in zijn privéleven. Het ‘wel of geen contact’-stoplicht met moeder Rachel Hazes staat weer eens op rood. Het is bijna niet bij te houden. En dan ligt hij ook nog eens in de clinch met zijn oude schrijversteam. Die gasten – Edwin van Hoevelaak en Bram Koning – maken ook hun opwachting in deze eerste aflevering en die zeggen geen malse dingen over de volkszanger. Zo roept Bram: als-ie goed in zijn schoenen staat, mag-ie gerust een of twee biertjes drinken. Dat is natuurlijk totaal bezopen voor iemand die probeert volledig clean en sober te blijven. Oh ja, en dan is er ook nog een of andere Russische filmmaker in Amerika die óók een docu wil maken van Hazes. En dit zit alleen nog maar in de eerste aflevering!

Hyperpersoonlijk portret

Het is te prijzen dat André en regisseur Cheeru Mampaey ons in deze docu meenemen in al deze struggles en ontwikkelingen. Je maakt tenslotte een hyperpersoonlijk portret, dan moet je ook op alles ingaan. Maar alleen al bij deze première begint het enorm te wringen.

'Joh, vind je het gek?'

Ik zat als kijker namelijk de hele tijd te denken: wanneer gaat het weer mis? Wanneer komt er een terugval? Vooral de meeting bij Medialane – het bedrijf dat zijn shows produceert – en de platenmaatschappij zorgde bijna voor angstzweet. Maurice Wijnen (die sommigen misschien nog kennen van zijn rol als jury in talentenjachten) lepelde de ene na de andere eis op. ‘Dit en dit moeten we allemaal gaan doen om weer terug te komen’ en ‘dit past echt bij het merk André Hazes’. Je ziet een gespannen André die een soort lawine van druk op zich af voelt komen. Later zei hij ook dat hij tijdens deze meeting een soort hyperventilatie kreeg. Joh, vind je het gek? Je zou bijna denken: waarom werkt hij eigenlijk aan zo’n grootste comeback als die jongen (op dat moment) ‘pas’ een jaar clean is? En als je bedenkt dat optreden vroeger juist ook deels ten grondslag lag aan het gebruiken – om maar te verdoven, de druk aan te kunnen. Moet hij dan eigenlijk wel op een podium staan?

Hoe kijken zijn fans naar deze docu?

Ik vraag me af hoe zijn fans naar zo’n docu kijken. Je ziet toch vooral een zanger die niet veel zingt en er ook huizenhoog tegenop ziet om überhaupt op een podium te staan. Dan sta je ook niet echt met een fijn gevoel in het publiek bij een optreden, zou ik denken. Waarom laat hij deze docu maken? Waarom doet hij dit zichzelf aan? Ik voel me bijna bezwaard om hier een recensie van te tikken. Door alleen al de eerste aflevering krijg je het idee alsof alle vormen van media-aandacht en het artiestenwerk een trigger voor hem kunnen zijn. Ga toch lekker héél lang de luwte in, schreeuw ik haast naar mijn tv.

Yvonne Coldeweijer

Zeg je André, dan zeg je tegenwoordig óók Yvonne Coldeweijer. Zo’n jaar geleden presenteerde ze een ‘break-up-brief’ van André aan zijn inmiddels ex Sarah van Soelen. In The Next Chapter zien we André ook ingaan op deze brief en hoe Yvonne die bemachtigd zou kunnen hebben. Zo komt ook de juice-liefhebber – om het maar even heel oneerbiedig te zeggen – wel aan zijn trekken in deze docu. André, naar eigen zeggen uit huis gegooid door zijn moeder, zegt namelijk dingen als: “Dat hele filmpje (van Yvonne, red.) hebben we ontleed. Ik heb ook een handschriftexpert enzo erop gezet en daar kwamen wel wat antwoorden uit, zeg maar, waar het vandaan zou kunnen komen, maar alsnog ga ik daar niet met vingers naar wijzen.” Tja, André zelf hoeft ook niet met vingers te wijzen: wie Coldeweijer een beetje volgt, weet wel wie de ‘hoofdverdachte’ in deze is.

Conclusie

Het tempo zit er goed in, in deze docu. Door de flitsende beelden en het snel hoppen van onderwerp naar onderwerp krijg je er een beetje een blockbustergevoel bij. Iemand die ook maar een beetje interesse in Hazes heeft, moet dit kijken. Hij reflecteert werkelijk op álles (voor zover we dat kunnen inschatten). Maar of het nodig was geweest na het heftige Crossroads? Nee. Hetzelfde 'shock'-effect bereik je er heel cru gezegd niet meer mee. En als kijker blijf ik eerder met een 'vies' en bezorgd gevoel achter. Alsof ik mee heb zitten gluren bij een therapiesessie van een herstellende verslaafde. Oftewel: een érg gemixt gevoel. Aan de ene kant is zo'n docu binnen zijn genre erg goed gemaakt, maar aan de andere kant: is dit product (wéér media-aandacht en druk) niet ook onderdeel van het probleem van André?