Twee moorden in Åremorden

Maar de makers dachten blijkbaar dat één moordzaak niet genoeg was om een bingebare serie te maken, dus hebben ze ervoor gekozen om twee boeken in één seizoen te proppen. Aflevering drie voelt als een logisch einde, waarna aflevering vier abrupt een nieuwe moordzaak introduceert. Hierdoor wordt de spanningsboog onderbroken en krijgen zowel de misdaden als de personages en de mysteries zelf veel te weinig aandacht.

Aremorden doet met de prachtige, donkere beelden en plotwendingen erg zijn best om spanning op te bouwen, maar door de snelheid waarmee de serie zich voortebeweegt lijkt iedere ontknoping uit het niets te komen.  

Niet onderscheidend

Ook de personages zelf blijven vlak. Hanna Ahlander wordt neergezet als een getroebleerde rechercheur, maar haar achtergrond en interne worstelingen worden nauwelijks uitgediept. Ook de verdachten krijgen zo weinig schermtijd dat het mysterie nooit écht meeslepend wordt.  

Zonde, want het succes van de boeken en de prachtige setting lenen zich perfect voor een verslavende serie. Maar Åremorden heeft te weinig om het lijf om echt te beklijven en weet zich niet te onderscheiden in het overvolle aanbod van Scandinavische krimi’s.

Åremorden is nu te zien op Netflix