Mens en robot leefden jarenlang zij aan zij in The Electric State, totdat de machines ‘robotrechten’ eisten en er een oorlog uitbrak. De opstand werd neergeslagen en de gevaarlijke robots werden verbannen naar de Exclusion Zone, een onherbergzaam gebied vol afgedankte technologie.

We maken een kleine sprong in de tijd naar enkele jaren na de oorlog. Weesmeisje Michelle (Millie Bobby Brown) botst tegen een robot op, die beweert haar vermeende overleden broertje te zijn. En dus reist ze met de mysterieuze machine naar de Exclusion Zone om haar echte broertje, die de robot van een afstandje bestuurt, te zoeken. Onderweg pikken ze smokkelaar Keats (Chris Pratt) op, die hen helpt om de gevaarlijke zone te doorkruisen. Maar hun missie trekt de aandacht van de sinistere techmagnaat Ethan Skate (Stanley Tucci) en robotjager Colonel Marshall Bradbury (Giancarlo Esposito), die koste wat kost willen voorkomen dat Michelle haar doel bereikt.  

Visueel top, emotioneel flop

Het is meteen duidelijk waar die 320 miljoen in is gaan zitten: The Electric State is een visueel pareltje. De robots zien eruit als levensechte animatronics, en de landschappen zijn werkelijk adembenemend. Maar al die pracht kan niet verhullen dat het verhaal zelf weinig om het lijf heeft.  

Millie Bobby Brown is de enige met een echt doel, maar wordt omringd door kleurloze bijfiguren. Chris Pratt doet wat hij altijd doet – als ik zou zeggen dat hij nog steeds zijn personage in Guardians of the Galaxy speelt, zou je het zo geloven. Sterker nog: zijn personage voelt als een goedkope versie van Han Solo, maar dan zonder de Harrison Ford-charme. Hij dient vooral als komische noot - al zijn de flauwe oneliners vooral irritant. Stanley Tucci en Giancarlo Esposito blijven steken in oppervlakkige schurkenrollen. En Ke Huy Quan? Die is erbij, maar het waarom is onduidelijk.  

De tekst gaat verder onder de trailer van The Electric State