In De Tatta's 3 moet de familie Van Kampen noodgedwongen verhuizen naar de Duitse Wijk, waar vader Erik (Leo Alkemade) meteen in de clinch raakt met de tirannieke baas van de lokale bazaar (Bas Hoeflaak). Dankzij hun verhuizing is er ook alle ruimte voor een nieuwe setting met nieuwe personages, nieuwe verhalen en nieuwe uitdagingen. Tenminste: dat is het idee. In werkelijkheid blijkt de nieuwe locatie vooral een kopie van de Hollandwijk. Sterker nog: in een snelle montage zien we dat werkelijk de gehele Duitse Wijk een regelrechte replica is. En daarmee krijgen we ook dezelfde types, dezelfde grappen en geen enkele vorm van vernieuwing.

Nieuwe personages, oude problemen

Toegegeven: het is fijn om nieuwe gezichten te zien - dát is daadwerkelijk iets anders dan in de vorige films. Vooral Nabil Aoulad Ayad en Mohamed Lemhadi hebben als het kibbelduo Said en Sami een fijne chemie, waardoor er soms echt iets opveert. Maar omdat de film blijft hangen in platte verhaallijnen, zorgen ook zij niet voor de frisse wind waar je op hoopt. Hun scènes zijn leuk, maar blijven uiteindelijk losse flodders.

Ook het verhaal is bijzonder rommelig en behalve vader Erik komt vrijwel niemand goed uit de verf. Zoon Daan (Sem van der Horst) hangt wat rond in de bazaar en ook moeder en dochter Van Kampen (Elisa Beuger en Sterre Koning) krijgen nauwelijks iets omhanden. Zij dienen vooral als publiek voor de typetjes van Najib Amhali, die zichtbaar plezier heeft in zijn rol van buurthuisleider Mo en als een van de weinigen zorgt voor een lach.

De grootste kritiek is dat door deze lak aan vernieuwing of diepgang de geliefde personages geen enkele ontwikkeling doormaken. We leren ze niet beter kennen en er is geen groei te zien. Zonde, want waarom zou iemand naar de bioscoop gaan om zo weinig terug te krijgen?

De tekst gaat verder onder de trailer van De Tatta's 3