Vertoning Spike Lee-film Highest 2 Lowest, met Denzel Washington, mondt uit in chaos: 'Compleet ruk'

“Waarom lachte iedereen? Schandalig!” briest de man naast mij, terwijl we de bioscoopzaal uitstromen. Nog voordat de lichten goed en wel aan zijn, barst het los. We hebben net de eerste vertoning van Highest 2 Lowest achter de rug — Spike Lee’s nieuwste film, met Denzel Washington in de hoofdrol. Het was een van de meest gewilde tickets hier in Cannes, maar mondde uit in een chaos van gelach, gevloek en verhitte discussies.

Staande ovatie

Een dag eerder was het nog een totaal ander verhaal. Tijdens de wereldpremière in het Palais kregen Lee en Washington een staande ovatie van vijfeneenhalve minuut. De sterren straalden op de rode loper, het applaus rolde als een vloedgolf door de zaal en op sociale media verschenen superlatieven als confetti. “Een triomf!”, kopte een eerste impressie van een glam-magazine. Cannes op z’n meest Cannes: glitter, glamour en collectieve vervoering.

En toen kwam de ochtend erna. De pers. De critici. De mensen met notitieblokken in plaats van galajurken.

Highest 2 Lowest

Highest 2 Lowest, een remake van Kurosawa’s High and Low, vertelt het verhaal van een machtige platenbaas (Washington) wiens zoon wordt ontvoerd. Althans, dat denkt hij. De kidnappers blijken per ongeluk de zoon van zijn chauffeur meegenomen te hebben, waarop morele dilemma’s zich opstapelen. 

Wanneer de aftiteling begint, barst de discussie los. “Omdat de film compleet ruk was!” roept iemand terug naar de man die het publiek uitfoetert. Een ander noemt het “de beste Spike Lee-film ooit”. De aanwezigen beginnen te lachen. “Heb je soms stront in je ogen?” Een live Twitter-ruzie: fel, onsamenhangend en vermoeiend eerlijk.

Idioten

Tijdens de persconferentie, een uurtje na de vertoning, blikt Spike Lee terug op zijn eerste bezoek aan Cannes, toen Do the Right Thing werd weggehoond. “Al die mensen hebben in de loop der jaren ongelijk gekregen. En niemand van hen heeft ooit toegegeven dat ze fout zaten. Maar vele jaren later is die film er nog steeds. En het zijn nog steeds idioten!”

Maar of Highest 2 Lowest datzelfde pad gaat bewandelen? Ik vraag het me af.

Later op de dag drink ik in de lobby van een hotel hier in Cannes een glas wijn met een Amerikaanse producent. “Soms verlang ik terug naar de tijd dat mensen in Cannes nog gewoon keihard boe riepen naar een film”, verzucht ze. “Noem het grof, maar toen waren ze tenminste nog eerlijk.”