Grote gemiste kansen in Kopen Zonder Kijken: ‘Waar komt dit mega-budget vandaan?’

Deze week gingen privacyjurist Kim (32) en Wilko (31) – die in de laadpalen zit – Kopen Zonder Kijken. Voor de klassieke fan van het programma was het smullen geblazen: een énorm budget, Bob en Roos konden helemaal los met allerlei kleurtoestanden en grootse verbouwplannen én Kim onthulde later in de aflevering dat ze zwanger was. Eentje voor de bingo-kaarten, dus. Maar deze aflevering gaf mij maar weinig gevoel.

'Jaloezie zal zeker meespelen'

Hoe dat komt? Nou, een stukje jaloezie zal ook zeker meespelen, laat ik zo eerlijk zijn. Het is voor mij en veel leeftijdsgenoten überhaupt een droom om een huis te kunnen kopen. En deze mensen, van mijn leeftijd, kunnen er een van bijna een miljoen op de kop tikken. Wát een opties. Wát een ruimte. En wát een lekkere eisen kun je dan stellen. In die zin gun ik het zo ook van harte; Wilko en Kim zijn twee hartstikke sympathieke mensen en kunnen hun kind straks een fantastische jeugd geven in een mega-huis met een gigantische tuin. Natúúrlijk is het top voor hen dat ze alles lekker uit handen konden geven.

'Hoe komen ze aan dat budget?'

Maar wat me dan ‘tegenstaat’, als je het al zo mag noemen, is de vraag: hoe komen ze aan dat geld? Kim en Wilko zijn niemand wat schuldig. Natuurlijk hoeven ze mij niet aan mijn neus te hangen hoeveel geld ze door die “kleine erfenis” in handen kregen (ze zullen het geld bovendien zo weer afgeven als de persoon in kwestie ervoor terug zou kunnen komen). Of hoeveel loon ze pakken bij hun ongetwijfeld goedbetaalde banen. Maar het zorgt er wel voor dat ik er als kijker met wat meer afstand naar kijk.

Daar kwam bij dat het ook nog niet duidelijk was of hun kleine appartementje in Utrecht nu een koop- of huurhuis was. Je gaat als kijker toch rekenen. Want als het een koophuis was, nota bene in Utrecht, kun je daar natuurlijk veel overwaarde op pakken. En dan wordt het alweer iets logischer hoe je op een gigantisch budget komt van 910.000 euro als net-dertigers. Maar die info kwam niet.

Caroline Tensen

Inval-Martijn Krabbé Caroline Tensen stipte het ook aan bij haar ontmoeting met Wilko en Kim. Twee jonge mensen, hartstikke gelukkig, veel geld… hoe komt het dan toch dat ze zelf niets kunnen vinden? En toen kwam de aap uit de mouw: ze raken het niet eens. Het is eigenlijk gewoon luiheid, zeg ik maar even heel hard.

Nee, er speelde niets ‘ergs’ waardoor de twee zelf geen tijd en ruimte in hun hoofd hadden om écht op zoek te gaan. Niet dat we weten, tenminste. Zoals bij eerdere deelnemers wél het geval was. Ook hadden ze geen hele bijzondere of opvallende woonwensen waar je zonder hulp van experts zelf niet uitkomt. Zoals bij andere deelnemers. Het was een ‘gewoon’ kibbelend koppel dat het simpelweg niet eens raakte mét een flinke smak geld.

'Kopen Zonder Kijken is zo geen speciale televisie'

En dat levert dan geen speciale of ontroerende televisie op. Het is als een plaat die steeds vasthangt op hetzelfde stukje: Kopen Zonder Kijken moet echt een keuze gaan maken. Focus óf op hulpbehoevende mensen die je écht kan helpen in deze knotsgekke woningmarkt óf neem vooral kandidaten aan die er net als deze twee niet uitkomen en dus iemand nodig hebben om de knoop door te hakken. Maar die laatste groep is gewoon veel minder interessant en spannend. Plus: de gunfactor ontbreekt. En zoals weduwe Jolien en kandidaat Sarah eerder uit dit seizoen – met haar zieke zoontje Lasse – al bewezen: die eerste groep brengt ons wel waardevolle hulp-televisie.

Deze ‘afwisseling’ werkt niet. De ene week iemand die het écht nodig heeft en de andere week een rijk, jong stel – nee, dat is het niet voor mij. Het past veel beter bij het huidige landschap om van dit programma een definitief hulpprogramma te maken. Ieder jong stel met geld – hoe sympathiek ook – moet maar lekker zelf een huis zoeken zónder alle hulp die je maar kunt bedenken. Dat denk ik dan. Er zijn simpelweg te veel mensen in allerlei situaties die ik de hulp meer gun.

Hier kunnen Kim en Wilko natuurlijk helemaal niks aan doen. Iedereen die in hun schoenen staat zou exact hetzelfde doen. Ik ben vooral benieuwd hoe de makers er nu zelf naar kijken.

Want de vraag dringt zich steeds meer op: wat voor programma wil je nu eigenlijk zijn?