• Verborgen Parel

Verborgen Parel: Close - 'De bioscoopzaal veranderde in één groot tranendal'

Door Klaas Kaptijn
Close

Stééds meer films en series. Bij stééds meer streamingdiensten. Wat moet je in hemelsnaam nu weer gaan kijken? Veronica Superguide wijst je de weg naar verborgen parels die je echt gezien moet hebben. Deze keer tipt film- en serieredacteur Klaas Kaptijn de bioscoopfilm Close.

Voor deze verborgen parel moet je - slik - de deur uit! De Belgische film Close draait op dit moment nog in de bioscoop en zit verstopt in dat ene kleine zaaltje in je bioscoop waar je meestal niet komt, als je gewend bent naar de grote dikke popcornfilms te gaan.

De tekst gaat verder onder de video

Innige vriendjes

In Close draait het om twee innig bevriende jochies: Léo en Rémi (Eden Dambrine en Gustav De Waele). Ze doen alles samen en slapen ook het liefst bij elkaar, knus in hetzelfde bed. Helemaal prima wat iedereen betreft, ook de mensen om hen heen. Maar dan gaan de twee voor het eerst naar de middelbare school en vallen ze op met hun intieme band. Dat leidt ertoe dat Léo wat meer afstand gaat nemen en dat doet Rémi heel veel pijn. Als je niet wilt weten wat er daarna gebeurt en voor honderd procent onbevangen de film wil gaan kijken, want we gaan een dikke spoiler bespreken, moet je hier stoppen met lezen.

De tekst gaat verder onder de afbeelding

Close
© archief

Gruwelijke wending

Na een onenigheid tussen de jongens neemt het verhaal een gruwelijke wending: Rémi pleegt zelfmoord. De rest van de film laat zien hoe Léo dit probeert te verwerken en dat valt niet mee, want hij wordt verteerd door een joekel van een schuldgevoel. Hij weet zich vooral geen raad met Rémi's moeder (Émilie Dequenne), met wie hij altijd warm contact heeft gehad maar zij heeft geen benul van wat er speelde tussen haar zoon en Léo. 

Gesnotter

De zaal waar ik Close heb bekeken veranderde vanaf een bepaald moment in één groot tranendal. Vooral een man van een jaar of zestig schuin voor me had het zwaar. De waterlanders biggelden over zijn wangen bij de hartverscheurende scènes tussen Léo en Rémi's moeder: dat was zelfs in het donker duidelijk te merken aan het gesnif en gesnotter. Tijdens een wat neutraler moment in de film snoot hij zijn complete neusholte leeg, wat dan wel weer komisch was. Een tip dus voor wie makkelijk een traantje laat bij een zielige film: die zakdoek ga je geheid nodig hebben.

De tekst gaat verder onder de afbeelding

Close
© archief

Wat er niet gezegd wordt

Close is een film over het grootst mogelijke verdriet. Daar heb je geen grote gebaren bij nodig om je kijkers te ontroeren en dat heeft schrijver en regisseur Lukas Dhont goed begrepen. Hij kiest voor veelzeggende scènes zonder makkelijk te willen scoren en met hulp van zijn fabuleuze cast weet hij te raken met blikken en gesprekken waarin het vaak juist gaat om wat er niet gezegd wordt. In veel arthousefilms loopt zo'n subtiele aanpak uit op een richtingsloos geheel dat alle duiding op het conto van de kijker wil schuiven, maar Dhont vergeet gelukkig niet toe te werken naar een mooie finale.

Grijp je kans

Deze film is door België ingestuurd als kandidaat voor de Oscar voor beste buitenlandstalige film en het moet gek lopen wil hij daar geen hoge ogen gaan gooien. Een belangrijke prijs van het filmfestival van Cannes is al in de pocket. Als je wilt wachten tot Close op een streamingsdienst te zien is straks, zul je er niet minder van genieten: die kracht is er ook wel op een kleiner scherm. Maar de ervaring van zoveel emotie in een volle zaal voegt wel degelijk wat toe, dus grijp nog snel even je kans.

Close is nu te zien in de bioscoop.

Mis ook de Verborgen Parel van vorige week niet, waarin social editor Marieke van Zoelen het wat vrolijker houdt met de serie The Marvelous Mrs. Maisel.