‘Tijdens Kopen Zonder Kijken kon ik maar aan één ding denken (en daar schaam ik me voor)’

Stel: je hebt een heel lief kindje van twee jaar oud en je wil er nog één. Om zo je prille gezin nog wat verder uit te breiden. En dan blijk je opeens zwanger van een drieling. Je kan mij - ik ben zelf kinderloos, ik zeg het er maar even bij als disclaimer - niet wijsmaken dat je dan een gat in de lucht springt. Het overkwam de eerste deelnemers van dit nieuwe Kopen Zonder Kijken-seizoen, Olivier (37) en Leontine (41) uit Rosmalen. Drie van die kleine mensjes op een rij: er is niets waar je als ouder meer van houdt, maar mijn hemel... wát een moeilijk omslagpunt in je leven, lijkt me dat.

Bomvol huishouden in een te klein huis

Ik zou nog net niet zeggen dat dit bomvolle huishouden in een veel te klein huis de beste anticonceptiereclame is, maar de uitputtingsslag die kinderen krijgen heet droop haast letterlijk van het gezicht van Leontine af. Van de aankomst van presentator Martijn Krabbé tot elk daaropvolgend moment in Kopen Zonder Kijken; de tranen rolden van haar gezicht. Ik snapte haar volledig. En heb het grootst mogelijk respect voor haar en Olivier - dat je überhaupt nog uit je woorden kan komen na waarschijnlijk ontelbare slapeloze nachten op je kleine slaapkamer die je met drie kleine kinderen moet delen. 

'Dit koppel verdient Kopen Zonder Kijken dubbel en dwars'

Het deed me meteen denken aan andere koppels die ooit meededen aan Kopen Zonder Kijken. Van die tweeverdieners met mega-budget en allerlei eisen. Die gewoon geen zin hebben in alle administratie en bezichtigingen. Natuurlijk overdrijf ik een beetje. Maar er schieten jou nu vast ook eerdere koppels te binnen waarvan je toen dacht: kom op, je hebt dit programma helemaal niet nodig. Nou, Olivier en Leontine wel. Als één koppel het verdient om zich niet druk te maken om eindeloos op Funda te turen, talloze bezichtigen te doen en te bedenken hoeveel je nu weer moet overbieden - dán zijn het deze twee wel. De oprechte dankbaarheid die ze uitstraalden maakten ze ook nog eens véél sympathieker. 

Martijn Krabbé in Kopen Zonder Kijken

Ik zou liegen als ik zeg dat ik deze aflevering alleen maar bezig was met de kandidaten. Of met makelaar Alex, bouwkundige Bob of stylist Roos. Nee; Martijn Krabbé is weer terug op TV. En sinds we weten dat hij ernstig en ongeneeslijk ziek is, kijk ik tóch anders naar hem. En daar schaam ik me ook wel voor. Als een soort ramptoerist die op de eerste rij staat als er ergens een brand in de buurt is. Verschrikkelijk, eigenlijk, maar het bleek toch een onbedwingbare gedachte: hoe zou het nu met Martijn gaan? Wist hij bij de eerste kennismaking met het koppel al dat hij ziek was? Wanneer zou dit gefilmd zijn? Er zat in ieder geval een flinke tijd tussen de eerste en laatste opname met Olivier en Leontine. Want in de laatste scene dook een broze, door heftige medicatie flink aangekomen Martijn op. 

'Martijn Krabbé bewees ze allemaal dat het eigenlijk niet boeit'

De TV-wereld staat bol van vrouwen die een uur in de visagie zitten voordat er een camera in de buurt mag komen. En mannen die jaarlijks naar Turkije vliegen om daar een al lang geleden uitgezwaaide haargrens wanhopig naar voren te laten trekken. Martijn Krabbé bewees ze vanavond allemaal dat het eigenlijk niet boeit dat je fysiek niet meer bent wat je ooit was. Dat het helemaal niet uitmaakt áls je maar jezelf blijft. En dat wát er ook gebeurt in je leven, hoe groot of klein ook, je dat er nog niet van hoeft te weerhouden om je passie uit te oefenen. Om er - in zijn geval - gewoon bij te zijn wanneer de kandidaten die je eerder nog in het programma verwelkomde dan eindelijk hun droomhuis krijgen. Met al zijn kenmerkende, oprechte liefde voor kandidaten én zijn altijd aanwezige, heerlijke sarcastische ondertoontje. "Ik wens jullie alle geluk van de wereld. En ik weet zeker dat het goedkomt", zei Martijn met een stem die aan warmte nog niks is verloren.  

En toen kwam ook bij mij het moment om mee te janken met Leontine.