Recensie The Haunting of Bly Manor - old school spanning om blij van te worden

Een van de grootste nieuwe namen in het genre van de horror is Mike Flanagan, de regisseur en schrijver die fans blij maakte met kleine pareltjes zoals Oculus en Hush en daarna aan de slag mocht met grotere projecten, zoals het superieure vervolg op Ouija en de Shining-sequel Doctor Sleep. Maar zijn meest bejubelde maaksel van de laatste tijd is wel The Haunting of Hill House, een serie over de band tussen een geplaagde familie en hun huiverigwekkende huis.

Leven na de dood

Dat werd een groot succes voor Netflix, dus komt er nu meer, met een serie in dezelfde lijn en met veel dezelfde mensen voor en achter de camera. Flanagan is terug als de man die het overzicht houdt en acteurs als Carla Gugino, Henry Thomas en Victoria Pedretti staan opnieuw op de castlijst. Michiel Huisman helaas niet, maar je kunt niet alles hebben in het leven, na de dood of anderzijds.

Solliciteren

Het verhaal begint met de Amerikaanse lerares Dani (Pedretti) die in Groot-Brittannië een baan aanneemt als au pair voor twee weeskinderen die wonen in hun kolossale ouderlijk huis op het Engelse platteland. Niemand wil die baan, omdat het vorige kindermeisje er een eind aan maakte in het meertje op het landgoed. Maar op zichzelf lijkt het een leuke nieuwe betrekking: haar onderkomen is prachtig, de rest van het personeel is vriendelijk en de kinderen zijn prima onder de duim te houden.

Huisvredebreuk

Uiteraard is het allemaal een stuk minder idyllisch dan het lijkt. Gepiep en gekraak mag je verwachten in zo’n oud huis, maar wat Dani waarneemt als het donker is, gaat een stuk verder dan dat. De kinderen lijken er meer van te weten, gezien de veelzeggende spelletjes met hun poppen. Langzaam maar zeker wordt er uit de doeken gedaan hoe het precies zit met die zelfmoord en de bewoners van het huis uit heden en verleden.

Old school

The Haunting of Bly Manor is horror van het subtiele soort: de angst zit ‘m in de zorgvuldig gecultiveerde sfeer, schaduwen, schimmen en weerspiegelingen. Old school spookhuis-spanning dus, met maar af en toe een luid boe-moment. De serie neemt de tijd om z’n verhaal te vertellen, maar langdradig worden de afleveringen nooit, zeker niet als je een ‘slow burn’ wel kan waarderen.

Conclusie

In dat vakmanschap is de hand van Flanagan duidelijk te herkennen, maar de acteurs doen ook een belangrijke bijdrage. Vooral de acteurtjes die de op en top Britse kinderen spelen zitten goed op de grens van schattig en irritant en Pedretti blijkt een geweldige keuze voor de voornaamste rol met haar geslaagde combinatie van overspannenheid, frisse moed en koude rillingen. Echt iets om als horrorfan heel Bly van te worden.

The Haunting of Bly Manor is te zien op Netflix.