Pinkpop: 13 legendarische optredens van Nederlandse artiesten

1971 - Shocking Blue

De kapitalisten

Commercieel succes had al snel een negatieve bijklank onder het hippievolkje dat de tweede editie (grotendeels liggend) over zich heen lieten komen. Het gegeven dat Shocking Blue met Venus als eerste Nederlandse band in de VS op 1 had gestaan en dat zangeres Mariska Veres weer eens uiterst sexy voor de dag kwam, werkte bij het Pinkpop-publiek als een rode lap op een stier. De liefhebbers van progressieve rockmuziek maakten de Haagse hitleveranciers uit voor ‘kapitalisten’ en begonnen rottend fruit richting podium te gooien.

Er zat voor Mariska, Klaasje van der Wal, Cor van der Beek en Robbie van Leeuwen – gitarist/componist en het enige nu nog levende bandlid – niet veel anders op dan voortijdig de aftocht te blazen.

1979 - Massada

De volksvertegenwoordigers

Voor Massada, ze bestaan dit jaar een halve eeuw, was het niet zomaar een festivaloptreden. Hun aanwezigheid op Pinkpop betekende veel meer: een complete bevolkingsgroep kreeg er z’n waardigheid door terug. Zo werd het althans door veel Molukkers ervaren, nadat de treinkapingen bij Wijster (1975) en De Punt (1977), en de bezetting van een basisschool in Bovensmilde (1977) de verhoudingen in Nederland op scherp hadden gezet. Er was weinig begrip voor jongeren die hier geweld gebruikten in hun strijd voor een onafhankelijke Zuid-Molukse Republiek. De veelkoppige band rond percussionist Johnny Manuhutu bracht met vrolijke latin-rock zowel verlichting als erkenning in die donkere dagen. Ze openden een editie die in het teken zou staan van alle vergeefse pogingen om de aanwezige Mick Jagger – hij had beloofd een moppie mee te zingen met Peter Tosh – het podium op te krijgen. 

1982 - Doe Maar

De grote belofte

Doe Maar was in het levende bewijs dat het heel hard kan gaan in de muziek, niet in de laatste plaats op Pinkpop. Na het succes van hun single 32 jaar hadden ze net het album Doris Day en andere Stukken uitgebracht, met daarop klassiekers als Belle Hélène en Is Dit Alles. De negatieve kant van hun roem diende zich aan toen Vrienten een appel tegen het hoofd kreeg, maar een regen aan rottend fruit bleef gelukkig uit. 

Bijgestaan door George Kooymans, Cesar Zuiderwijk, saxofonist Tom Barlage en zangeressen Mathilde Santing, Fay Lovsky en Floor van Zutphen werd een zinderend slotfeestje gebouwd. Het zou tot 2016 duren voordat Doe Maar een allerlaatste keer op Pinkpop stond.

1983 - Janse Bagge Bend

De Bluffers

Ze hadden een voorgeschiedenis als ‘zaate hermenie’, oftewel carnavalsorkest in hun eigen stadje Susteren, maar de Limburgstalige hit Sollicitere (‘Höbse al gesjreve?’) zette de Janse Bagge Bend ook landelijk op de kaart. Op de tonen van Gimme Some Lovin’ van de Spencer Davis Group verwijst het nummer naar de toentertijd schrijnend hoge jeugdwerkeloosheid. Toch was provinciegenoot en Pinkopbaas Jan Smeets niet meteen overtuigd van hun potentie. Pas toen de band, in het bijzijn van de regionale pers, met een bulldozer voor diens kantoorpand verscheen, gaf hij zich gewonnen. Hun ludieke blufpoker had gewerkt: de Janse Bagge Bend mocht dat jaar voor 40.000 toeschouwers het festivalspits afbijten. 

1990 - Urban Dance Squad

De levende legendes

Twee keer stonden ze op Pinkpop en beide keren was het legendarisch, net als Urban Dance Squad zelf. Als een Nederlandse band toentertijd de potentie had om internationaal heel groot te worden, dan was het dit vijftal uit Utrecht wel. Met hun vernieuwende mengeling van hiphop, metal en funk pasten ze prima in hetzelfde rijtje als Red Hot Chili Peppers en Rage Against The Machine. Wat heet: die bands raakten zelfs ronduit door hen geïnspireerd toen rapper/zanger Patrick Tilon alias Rudeboy en consorten door de VS tourden. Hun album Mental Floss for the Globe sloeg in 1989 in als een bom, het debuut op Pinkpop was daverend en stak met kop en schouders uit boven de rest. In 1994 zouden ze het nog eens dunnetjes overdoen, maar helaas lukte het daarna toch (net) niet om de wereld aan hun voeten te krijgen en viel de band in 2005 uiteen.

1992 - Rowwen Hèze

De lokale helden

Zakken vol verzoekbrieven ontving Jan Smeets op zijn Pinkpop-hoofdkantoor en ook anderszins hadden de fans van Rowwen Hèze de Limburg-lobby flink aangezwengeld. Uiteindelijk werd alle inzet beloond: Jack Poels en zijn mannen speelden op die regenachtige 8 juni – het was ook ‘de dag dat Eddie Vedder sprong’ – hun polka’s met veel verve en energie voor een 55.000-koppig publiek. Het betekende hun landelijke doorbraak en de mannen uit America zouden daarna nog vier keer – voor het laatst in 2019 – present zijn op het festival. 

1998 - Anouk & Krezip

De recordhouders 

Het Pinkpop-debuut van Anouk verdiende geen schoonheidsprijs, alhoewel: na te zijn bekogeld met eieren trok de rockchick prompt haar besmeurde shirt uit en vervolgde ze het optreden in een knalrode beha. ‘Het absolute hoogtepunt’, oordeelde de recensent van het Utrechts Nieuwsblad. Stoer was die kledingwissel zeker, in Landgraaf werd sindsdien geen ei meer naar haar geworpen. Integendeel: Anouk zou nog vijf keer op het programma staan – in 2002, 2003, 2009, 2012 en 2001 – en mocht zich recordhouder noemen totdat Krezip in 2019 langszij kwam: verder heeft geen andere act zo vaak de line-up gesierd.

1999 - Band Zonder Banaan

De verdwaalden

Ze bestaan nog steeds als Band Zonder Banaan, te boeken voor feesten en partijen. Maar 24 jaar geleden vroeg iedereen zich toch vooral af hoe deze lolbroeken uit het Brabantse Volkel het tot een optreden in de Roskilde-tent hadden weten te schoppen. Maar ja, Pinkpop was sinds 1996 driedaags en dus glipte er weleens een melig flauwekulgroepje tussendoor. Het aanwezige publiek ging nog wel redelijk los, maar de recensenten zouden naderhand en masse van misplaatste grappenmakers spreken. Wel geestig waren Robbie Williams op de mainstage en Michiel Romeyn die, vermomd als Oboema, slotact Faithless kwam aankondigen.

2007 - Within Temptation

De sprookjesvertellers

Naar verluidt waren destijds drie verhuiswagens nodig voor alle parafernalia waarmee Within Temptation grote podia in een soort Efteling omtoverde. Inclusief nep-marmeren beelden van engeltjes, metershoge opblaaszuilen en een show met veel vuurwerk en bombarie. Hun gothic metal en de feeërieke, haarzuivere zang van Sharon den Adel gingen er ook dit jaar – ze stonden in 2002 voor het eerst op Pinkpop – weer in als koek. De band bewees maar weer eens waarom ze in menig buitenland succesvoller waren dan hier en al vier keer op rij de Conamus Export Prijs in de wacht hadden gesleept. 

2014 - Thé Lau & The Scene

De tranentrekker 

Thé Lau stond – met en zonder The Scene – nooit eerder op Pinkpop, maar in 2014 was meteen duidelijk dat het ook z’n laatste keer zou zijn. De zanger/gitarist leed aan uitbehandelde keel- en longkanker en overleed een jaar later. In een overvolle tent van de Brandbier-stage gaf hij – dezelfde dag dat de Stones op de rol stonden – een emotioneel afscheidsconcert, daarbij mede-ondersteund door Jacqueline Govaert, Tom Barman van dEUS en Paskal Jakobsen van Bløf. Na de laatste tonen van Iedereen Is Van de Wereld, het slotnummer, zong het publiek nog minutenlang door. Zowel op als voor het podium vloeiden de tranen vervolgens rijkelijk.

2016 - The Common Linnets

Het gemankeerde koppel

Een tweede Songfestival-plek met Calm After The Storm was natuurlijk geen garantie voor een stomend festivaloptreden. Dat werd het dan ook niet, maar met vakmensen als Ilse de Lange en JB Meijers in de gelederen was er ook geen vuiltje aan de lucht. The Common Linnets verblijdden Landgraaf voor eventjes met een tot in de puntjes verzorgde Nashville-sound. Maar het publiek, nog onwetend van alle mot achter de schermen, werd toch opgezadeld met die ene prangende vraag: waar was Waylon?

2022 - Floor Jansen

De dubbelvrouw

Het was nog niet eerder gebeurd: een artiest die op dezelfde dag met twee zeer verschillende shows Pinkpop bespeelt. Floor Jansen flikte het vorig jaar. Eerst solo, in de gruwelijke vrijdagmiddaghitte op de IBA Parkstad-stage en twee uur later als zangeres van de Finse symfonische metalband Nightwish. Tijdens die eigen show haalde ze – gehuld in roze kostuum – haar De Beste Zangers-maatje Henk Poort het podium op om samen Phantom Of the Opera ten gehore te brengen. Jansen deed vooral covers, maar dan wel op een ontzagwekkend sublieme wijze. Met de mannen van Nightwish maakte ze er pas een echt spektakelstuk van en waren de vocale hoogstandjes niet meer te tellen. De symfonische bombast was niet aan ieders oor besteed, maar één ding werd al snel duidelijk: heel Pinkpop hield van Floor Jansen.

De nieuwste editie van Pinkpop vindt plaats van 16 t/m 18 juni in Landgraaf. NPO 2 zendt gedurende het weekend regelmatig de hoogtepunten uit, en op NPO 3 zie je zaterdag- en zondagavond samenvattingen van Pinkpop. Eva Cleven, Raven van Dorst en Vera Siemons nemen de festivaldag met je door en interviewen verschillende artiesten.

Dit verhaal verscheen eerder in Veronica Superguide. Nooit meer iets missen? Sluit dan snel een voordelig abonnement af!