Onder de indruk van ‘unieke’ Kopen Zonder Kijken-aflevering: ‘Ontzettend waardevol’

Ik val maar meteen met de deur in huis: wát een aflevering! Kopen Zonder Kijken liet met deze uitzending maar weer eens zien dat het ook veel meer kan zijn dan vooral een programma voor de happy few. Mensen met allerlei privileges, bakken met geld die ze naar bouwkundige Bob Sikkes kunnen smijten en een karrevracht aan woonwensen. Nee, deze keer was alles anders. Gelukkig wéér geen kandidaten die eigenlijk te lui zijn om Funda af te speuren en een verbouwing op poten te zetten – het seizoen kent tot nu toe vooral kandidaten die het programma écht nodig hebben.

Sarah en Lasse in Kopen Zonder Kijken

Zo ook de “bewust alleenstaande” moeder Sarah (44) uit Alkmaar. Ze wil eigenlijk helemaal niet weg uit haar huis, iets dat je eigenlijk nooit hoort in Kopen Zonder Kijken. Maar haar zoontje Lasse (4) lijdt aan de progressieve spierziekte Duchenne. Hoewel hij nu nog kan lopen, zijn trappen al lastig aan het worden. En laat het huis van Sarah nu net vol staan met allerlei trappen. Ze zoekt een woning met allerlei (toekomstige) aanpassingen voor Lasse zodat hij – wanneer hij in een rolstoel belandt – nog altijd ‘normaal’ kan wonen. Een tragisch, maar programma-technisch gezien ook uniek uitgangspunt voor makelaar Alex van Keulen: een héél ander soort woning zoeken dan normaal.

'Unieke, heftige Kopen Zonder Kijken'

Het leverde een unieke, heftige Kopen Zonder Kijken-aflevering op die tegelijk ook heel hartverwarmend voelt. Waarschijnlijk keken de meeste mensen net als ik met een brok in hun keel: je ziet een nu nog intens vrolijk mannetje waarvan je weet dat hij een erg korte levensverwachting heeft. Maar je ziet uiteindelijk óók hoe hij in een woning belandt waarin er alles aan gedaan is om aan zijn veranderende situatie tegemoet te komen.

Ik kan me er niks bij voorstellen hoe het is om als ouder om te gaan met zo’n ongetwijfeld enorm stressvolle, verschrikkelijke, onzekere diagnose. Maar je weet in ieder geval dat Sarah allerlei bijkomstige stress ontnomen is. Ik krijg al clusterhoofdpijn bij alleen het doorscrollen van Funda, me druk makend om allerlei problemen die er nog helemaal niet zijn. Maar deze vrouw zou zich daarbovenop nog om duizend-en-één ándere dingen zorgen moeten maken bij haar zoektocht.

'Zorgfunctie'

En hiermee krijgt Kopen Zonder Kijken haast een soort zorgfunctie. Ontzettend waardevol. Het spijt me heel erg om te zeggen, maar elke ander koppel dat hierna nog meedoet, kan me écht gestolen worden. Waarom zou je als programma überhaupt nog kandidaten mee laten doen die – ik zeg maar even iets – zonder hulp van het team ook best een huis kunnen vinden?  Die geen mega-stress ervaren door iets van een gezondheidsprobleem? Die stiekem te lui zijn om zelf een hele verbouwing op poten te zetten? Misschien is het een discussie voor een andere tijd, maar juist dít soort uitzendingen met dít soort kandidaten laat Kopen Zonder Kijken extra shinen.

Ondanks alle zorgen, voelde het allerminst als een verdrietige aflevering. Er zat juist ook veel hoop in. Zo hoorden we Sarah in gesprek met presentator Miljuschka Witzenhausen (ook weer een zeer geschikte ‘inval’-Martijn Krabbé) vertellen over een nieuw soort behandeling die erg lijkt aan te slaan bij de kleine Lasse. En ook de kenmerkende Kopen Zonder Kijken-humor ontbrak niet. “Haar moodboard is één leuke, gezellige coloursplash”, vertelde stylist Roos Reedijk op haar zo kenmerkende toon. Ik ga altijd stuk om haar heerlijk overdreven, kleurrijke taalgebruik. De dag dat Roos iets niet meer “onwijs lekkerrr” vindt, is de dag dat ik stop met kijken.

De voice-over van Martijn Krabbé

Martijn Krabbé was ook weer on fire met zijn geniale voice-overs die het geheel lucht gaven. Zo leverde de puzzelrit met Sarah en één van haar gezellige zussen nog een hilarisch moment op. Die grapten dat ze in hun broek zouden pissen als ze nu niet zouden stoppen met lachen – waarschijnlijk van de zenuwen. Martijn:  “Nou, nou, tena-ladies, laten we het droog houden.”

Tot slot moet de oplevering van de nieuwe Alkmaarse woning niet onbenoemd blijven. Die voelde bijzonder en enorm bevredigend. Lasse kreeg een soort eigen appartement beneden, inclusief aangepaste badkamer én veel beweegruimte voor de toekomstige rolstoel. Ook zit er een lift in de woning zodat de kleine man makkelijk naar zijn moeder in de woonkamer kan gaan. Er flitste ook een ware explosie aan kleuren voorbij. Roze toilet, ‘butter yellow’-keuken, een kek, onverwacht behang en zelfs aan de kleinste details werd gedacht. De kleine speelkeuken van Lasse kreeg namelijk - houd je vast - hetzelfde behang als de echte keuken.

Het blijft alleen nog altijd wachten op het moment dat Roos weer eens een visgraatvloer laat leggen. Het zou toch zonde zijn om dat cliché van de Kopen Zonder Kijken-bingokaart te moeten halen...