Kopen Zonder Kijken schiet niet altijd raak: ‘In één woord: mwah’

Hé, daar hebben we er weer een: een koppel dat geen keuzes kan maken. Karlijn en Hevar met hun twee kids. Ze zijn hun huurhuis in Amsterdam ontgroeid en willen een nieuwe, grotere woning ergens tussen Utrecht, Amsterdam en Amersfoort. Hun Kopen Zonder Kijken-zoektocht bracht ze uiteindelijk een huis in Huizen. In een… nou ja, toch wel veel te ‘normale’ aflevering. In één woord: mwah.

'Niet Kopen Zonder Kijken-waardig'

Het begon al met de hele reden dat dit koppel meedeed. Dat vind ik – anno 2025 – niet meer helemaal Kopen Zonder Kijken-waardig. Hevar noemt veel oppervlakte en een goede keuken als belangrijke punten, Karlijn wil graag dat het buitengedeelte top is en wat haar betreft moet het wel in de buurt van een stad liggen. Dat vindt hij dan weer minder belangrijk. “Daardoor lukt het gewoon al twee jaar niet om een huis te vinden.”

'Geef ze eens ongelijk'

Moest dit koppel niet gewoon eerst zelf bepalen welke kant ze op willen? Wat ze nu echt belangrijk vinden in een huis? Of vonden ze het wel fijn dat Alex van Keulen, Bob Sikkes en Roos Reedijk al het zoek- en kluswerk zouden doen? Ik vermoed het laatste. Geef ze eens ongelijk. Ik krijg al stress wanneer ik alleen door Funda heen scroll, laat staan een bezichtiging moet doen. Het is voor iedereen binnen deze huidige woningmarkt een natte droom als Alex precies voor je bepaalt hoeveel je zou moeten overbieden om kans te maken. Of wat te denken van een verbouwing: hoe relaxt moet het wel niet zijn als je niet zelf hoeft te dealen met al het geregel en gedoe rondom een aannemer? Doe mij ook maar zo’n Bob.

'Kopen Zonder Kijken gooit eigen glazen in'

Ik snap het allemaal wel. Maar eigenlijk is Kopen Zonder Kijken een beetje slachtoffer geworden van zijn eigen, recente succes. Met veel originelere keuzes voor deelnemers, gooien ze eigenlijk hun eigen glazen in wanneer er weer eens een ‘gewoon’ koppel voorbijkomt. Ik kan me het regenbooggezin met twee vaders en een moeder nog herinneren. Die hadden een héle moeilijke zoektocht met óf twee losse woningen of één groot huis. Of de twee alleenstaande moeders die eerder mochten meedoen. Die hebben per definitie een grotere gunfactor. En dan hebben we ook nog de koppels die dit programma écht nodig hebben. Zoals Kaj en Lieneke van vorige week; die twee hadden hun handen vol aan de zware zorg voor hun zieke kindje.

Dát zijn afleveringen die écht bijblijven. Mensen zonder acute woningnood of een ander ‘probleem’ waardoor ze het Kopen Zonder Kijken-team inschakelen, vind ik veel minder interessant. Gek, eigenlijk; ik gun iedereen een fijn, ruim huis, zeker als je kids hebt. De verder heel sympathieke Hevar en Karlijn reageerden uiteindelijk- natúúrlijk – ook heel dankbaar op hun licht verbouwde, strak ingerichte nieuwe huis.

'Kopen Zonder Kijken is ultieme buitenkans'

Maar bij zo’n ultieme buitenkans als Kopen Zonder Kijken vind ik: kies alleen mensen die écht baat hebben bij het programma. Die zonder hulp in de shit komen. Ik kan me niet voorstellen dat de makers daar niet genoeg aanmeldingen voor binnenkrijgen. Zeker niet in deze huidige tijd van grote woningnood en een zeer overspannen huizenmarkt.