Superguide logo

Verborgen Parel: Fleabag – ‘Ga maar meteen op de grond liggen, want van de bank rol je toch wel’

Stééds meer films en series. Bij stééds meer streamingdiensten. Wat moet je in hemelsnaam nu weer gaan kijken? Veronica Superguide wijst je de weg naar verborgen parels die je echt gezien moet hebben. Dit keer tipt Social editor Marieke van Zoelen de comedyserie Fleabag op Prime Video.

Door Marieke van Zoelen
Fleabag - seizoen 2
© Prime Video

Misschien ben ik een verzuurd ijskonijn, maar er zijn bijzonder weinig films en series waar ik om moet lachen. Nog minder wanneer het daadwerkelijk de bedoeling is dat je gierend van de bank rolt. Ik denk niet dat mijn mondhoeken ooit omhoog zijn geschoten toen ik naar The Big Bang Theory of Horrible Bosses keek. Daarmee wil ik niet zeggen dat ik die titels stom vind, ze laten me gewoon niet hardop schateren. Iets dat Fleabag wel lukt.

Een enorm poepgat

De Prime Original is een van de meest geslaagde comedyseries die ik ken en toch was ik niet gelijk om. Schrijver, maker én hoofdrolspeler Phoebe Waller-Bridge schuwt het ongemak niet en dat word je in aflevering 1 meteen al duidelijk. Bijvoorbeeld wanneer ze je als kijker recht aankijkt en zich afvraagt of ze een enorm poepgat heeft, nadat ze de avond daarvoor anaal genomen is door een scharrel. Noem me preuts, maar ik kon hier niet mee omgaan terwijl ik met mijn bord op schoot tv zat te kijken.

Fleabag - seizoen 1
© Prime Video

Poging twee

Move forward. We zijn een paar maanden verder. Ik heb de levensvraag van Fleabag of haar poepgat al dan niet enorm is een plekje gegeven en met het avondeten ver achter mijn kiezen ga ik voor poging twee. En ik ben om. Direct. Ik zit hardop te gruwelen en net zo hard te lachen om het leven van de eigenzinnige Fleabag. Met een zus die het huisje-boompje-beestje-leven leeft, een heel bijzondere stiefmoeder (Olivia Coleman) en een beste vriendin die er niet meer is, heeft ze het niet makkelijk. Fleabag probeert zich staande te houden en dat lukt meestal net, maar soms ook niet – en dat maakt haar een antiheld in hart en nieren. En omdat de actrice regelmatig de vierde muur breekt door rechtstreeks tegen de kijker te praten voel je je enorm met haar verbonden. De pieken en dalen komen zo keihard binnen, wat er ongetwijfeld voor zorgt dat ik bij deze serie dus wél hardop zit te lachen.

Geboetseerde piemels

Olivia Coleman (The Crown, Broadchurch) speelt geen hoofdrol in deze serie, maar is daardoor niet minder briljant als bizarre stiefmoeder. Iedere situatie met haar is ongemakkelijk, omdat ze zich niet lijkt te realiseren dat ze te veel is – op elk mogelijke manier. Maar een dal voor Fleabag is een piek voor jou als kijker. Dus als ze door haar stiefmoeder wordt uitgenodigd voor diens expositie met geboetseerde piemels kun je maar beter vast op de grond gaan liggen, want van die bank rol je toch wel. Als je nu denkt dat de serie gemakkelijk scoort met poep-en-pies-achtige grappen over anussen en piemels, dan heb je het verkeerd. Zo zit de serie dus niet in elkaar. Zelfs de grappen die daar wel over gaan ontstijgen het niveau van de gemiddelde kleuterklas, maar er vinden meer dan genoeg hilarische situaties plaats die over heel andere dingen gaan. Denk aan een zus met een achterlijk nieuw kapsel of vriendinnen die Fleabag onbedoeld keihard beledigen.

Hot Priest

Een van de dingen die Fleabag zo goed maakt is dat er niet meer afleveringen zijn dan nodig. Dat betekent wel dat de serie slechts twee seizoenen kent, maar dat zorgt er wel voor dat iedere aflevering raak is en dat ieder personage klopt. En een van die geweldige personages is de ‘Hot Priest’ (Andrew Scott). Er zijn hordes mensen die knikkende knieën krijgen van deze man, en daar reken ik mezelf ook toe, maar deze priester is meer dan alleen heet. Hij heeft bijvoorbeeld als enige door dat Fleabag soms ‘verdwijnt’ wanneer ze tegen de kijker praat. Nog een voorbeeld van hoe goed deze serie in elkaar zit. Anderhalf seizoen neem je de persoonlijke momentjes tussen jou en het hoofdpersonage voor lief, maar ineens vraag je je af waarom niemand het raar vindt dat ze tegen iemand praat die er niet is.

Hartverscheurend

Dus ja, ik zit keihard te lachen als ik Fleabag kijk. Maar het is te kort door de bocht om de serie alleen daarmee te complimenteren. Want onder de oppervlakte sluimeren zoveel verhalen, zoals die beste vriendin die er niet meer is, en zoveel van die verhalen zijn helemaal niet grappig. Eigenlijk is de basis van Fleabag hartverscheurend, maar daar kom je pas helemaal aan het einde achter. En dan laat ze je alleen achter en kun je niets anders doen dan de serie weer van voor af aan bekijken.

Meer verborgen parels:

Wat anderen nu lezen