‘Het spijt me zeer, maar dit Kopen Zonder Kijken-koppel verdient het programma niet’

Een worsteling om door te komen. Zo durf ik deze Kopen Zonder Kijken-aflevering best te omschrijven. Heel eerlijk: als we vorige week niet de alleenstaande moeder met ernstig ziek kind hadden, keek ik vast milder naar deze saaie en ook onnodige huizenzoektocht van kandidaten Chantal (27) en Ruben (29). Maar dat is nu eenmaal niet zo. Het contrast – niet alleen met vorige week, maar ook met veel andere kandidaten – is te groot. Veel te groot.

'Kopen Zonder Kijken-zoektochten voor mensen die het echt nodig hebben'

Regenbooggezinnen met twee huizen, een alleenstaande moeder die een aangepaste woning zoekt voor haar ernstig zieke kind, en ook het huis voor dat prachtige pleegouder-gezin kan ik me nog goed herinneren. Allemaal unieke en bijzondere Kopen Zonder Kijken-zoektochten voor mensen die het écht nodig hebben. Mensen die je van harte gunt dat ze niet het vermoeiende Funda-spel hoeven te spelen. Die door hun leefsituatie al genoeg stress ervaren. Chantal en Ruben – hoe lief en sympathiek ze ook mogen zijn – passen hier simpelweg niet bij.

Chantal en Ruben

De twee eind-twintigers wonen al zo’n zeven maanden bij Chantals ouders in Rijswijk omdat zij en Ruben “noodgedwongen” hun huurhuis uit moesten. Wat de reden precies was? Geen idee, dat moeten we dan maar zelf verzinnen? Ook is niet helemaal duidelijk waarom ze nog geen koophuis konden vinden. Oké, ze deden meerdere biedingen, en bij één huis, zo gaf Ruben aan, gingen ze zelfs drie keer kijken. En ze raken het niet snel eens met elkaar over een huis. Ja, dag! Zoek dat eerst lekker samen uit, denk ik dan. Aan hun forse budget (meer dan vijf ton) ligt het ook niet. Het bleef allemaal zo vaag. Zo onduidelijk. En zo… niet Kopen Zonder Kijken.

Privileges

Deze twee hebben de luxe dat ze lekker in hotel mama kunnen wonen. Dat is ook niet iedereen gegund. Schoonmoeder doet zelfs de vuile handbalwas van haar schoonzoon. Lekker, hoor. Chantal en Ruben hadden geen zin om een huurhuis te zoeken vanwege de hoge huurprijzen. Natuurlijk zou ik dat zelf óók doen als ik in hun schoenen stond. Laat ik daar niet hypocriet over zijn. Ik ben oprecht blij voor dit koppel dat ze deze ‘privileges’ hebben, maar ze vallen daardoor zo uit de toon met andere kandidaten die het in mijn ogen écht verdienen om mee te doen met Kopen Zonder Kijken.

Toen Kopen Zonder Kijken ooit begon, stond de huizenmarkt minder onder druk. En was het allemaal nog iets overzichtelijker. Het programma voelde toen ook nog meer ‘gedurfd’ om als kandidaat aan mee te doen. ‘We raken het niet eens over een huis’ was nog echt een geldig argument om dan maar een hele gekke move te maken en het allemaal uit handen te geven. Lekker gek doen.

'Wat boeit het welk huis je krijgt?'

Maar tegenwoordig is het echt anders. Wat boeit het wélk huis je krijgt – áls je maar een huis hebt. En mensen die niet elke maand “superveel geld” in een bodemloze put willen gooien voor een huurhuis? Ik snap ze volledig. Maar zóveel anderen hebben die keuze niet om überhaupt ergens anders te kunnen verblijven en rustig om je heen te kijken voor een koophuis. Natuurlijk kunnen Ruben en Chantal daar zelf niets aan doen. Die hebben hier vast geen boodschap aan. En terecht.

Het is meer iets waar de makers met hun selectie rekening mee kunnen houden. Dit soort kandidaten past naar mijn mening écht niet meer in Kopen Zonder Kijken. We hebben in het (recente) verleden gezien hoe dit haast een soort zorgprogramma is geworden. Het team hielp mensen in benarde situaties, mensen die écht binnen afzienbare tijd een andere plek nodig hebben. Al is het ‘maar’ omdat eventuele stiefkinderen een eigen kamer willen hebben.

Dat vind ik al een betere reden dan ‘de huizen die ik leuk vind, vindt hij niet leuk en andersom’. Laat ze dat lekker zélf uitzoeken. Zónder camera’s.