Birds of Prey Review – Margot Robbie perfectioneert Harley Quinn

Margot Robbie, de actrice die Harley Quinn speelt, trekt de kar van Birds of Prey: ze doet naast de hoofdrol ook de productie en bracht een club stoere vrouwen bij elkaar voor een film over stoere vrouwen. Het gebeurt niet vaak bij een dure stripheldenfilm dat het voornaamste deel van de cast, de voornaamste producent, de regisseur én de schrijver allemaal vrouwen zijn. Jammer dat deze unieke bezetting zo’n onopmerkelijke film heeft opgeleverd.

Vechtscheiding met The Joker

De even vrolijke als labiele relschopper Harley Quinn was altijd het vriendinnetje van The Joker, maar nu hun relatie naar de knoppen is, weet ze zich even geen raad meer. Haar eerste impuls is driftig om zich heen schoppen en een paar openstaande rekeningen vereffenen, maar een doel heeft ze niet. Totdat ze zich - puur uit lijfsbehoud - door een nare crimineel (Ewan McGregor) laat inhuren om een diamant terug te halen bij een kleine zakkenroller. Ewan McGregor trekt in de toekomst ook zijn Jedi-mantel weer aan om Obi-Wan Kenobi te spelen in een nieuwe Star Wars-serie.

Chaos regeert

Terwijl ze op sjouw gaat met dit dievenkind, wordt ze achterna gezeten door half Gotham City. Door huurmoordenaars, maar ook door politieagent Renee Montoya, mannetjesputter Black Canary en kruisboogmoordenaar Huntress. Dat gezelschap vormt uiteindelijk de Birds of Prey uit de titel, maar de samenkomst van deze stripheldenclub is maar bijzaak. Het brengt de rode draad rondom Harley Quinn zelfs in de war. Chaos regeert in Birds of Prey en lang niet altijd op een positieve manier.

Margot Robbie rules

Gelukkig is Margot Robbie een dijk van een leading lady en de perfecte Harley Quinn met haar speelse en maniakale maniertjes. Geen wonder dat ze weer genomineerd is voor een Oscar! Ze zorgt voor lol én houvast en dat laatste heeft deze film hard nodig. De makers hebben hun best gedaan er een komische, harde actiefilm van te maken en dat is aardig gelukt. Maar dan zet McGregor opeens een masker op, omdat dat nou eenmaal moet vanwege de stripboekoorsprong van zijn personage. Of laat Black Canary uit het niets een bovennatuurlijk harde schreeuw horen, alsof ze opeens in een X-Men-film is beland.

Conclusie

Birds of Prey is rommelig, luidruchtig en zo druk bezig z’n kijkers continu te prikkelen, dat de irritatiegrens dicht in de buurt komt. Ironisch dus dat de aanstichtster van dit alles ook degene is die de balans net naar de positieve kant laat doorslaan. Dankjewel, Margot Robbie.