Alles klopte aan deze Kopen Zonder Kijken-aflevering: ‘Hilarisch moment met Roos zal me altijd bijblijven’

Kopen Zonder Kijken kiest steeds vaker voor een ander 'soort' kandidaten. Alleenstaande moeders, een gezin met een drieling én een dochter dat alle hulp goed kon gebruiken, een samengesteld regenbooggezin en ga zo maar door. Deze week... was dat niet zo. Koppel Ries en Dennis zocht een redelijk groot huis "van Amsterdam tot Amersfoort" met een praktijkruimte erbij. Budget? Een dikke 630.000 euro. Een groot zoekgebied, geen hele gekke eisen, ook geen opvallend levensverhaal, oftewel: een saaie aflevering, zou je denken. Maar niets bleek minder waar. Dit klassieke uurtje Kopen Zonder Kijken voelde eerlijk gezegd ouderwets goed tussen alle zeer goed ontvangen (en terechte) bijzonderheden van de laatste tijd. 

'Het moet geen emo-tv worden'

"Dat wil niet zeggen dat we bewust op zoek gaan naar een tearjerker. Het moet geen emo-tv worden", zei interieurkoningin Roos Reedijk over het kandidaatbeleid toen ik haar sprak voor een interview met deze site. En dat werd het deze aflevering ook niet. Hoewel ik zelf wel geregeld emo raak door de simpele brief die Martijn Krabbé bij de oplevering aan de kandidaten achterliet, omdat hij er door zijn ziekte niet bij kon zijn, snap ik wel wat Roos bedoelt. Je kunt niet altijd kandidaten treffen die zonder jouw hulp echt niet aan een koophuis komen. De shine kwam deze week dan ook niet van Ries en Dennis: prima kerels, maar geen spraakmakende TV. Daar zorgden bouwkundige Bob Sikkes, makelaar Alex van Keulen én Martijn Krabbé wel voor. En dan moeten we het nog hebben over het hilarische bankmoment van Roos...

Slapstick

In deze aflevering zat een hoog slapstickgehalte. “Soms is heel oud ook leuk. Kijk maar naar mij”, aldus Alex bij de bezichtiging van een oude woning. Normaal knap ik helemaal af op reteflauwe humor in TV-programma's. Makers en presentatoren nemen zichzelf vaak te serieus. Hebben zo'n 'kijk mij eens een goede grap maken'-houding. Maar de Kopen Zonder Kijken-makers voelen veel echter, sympathieker en authentieker. Ze wéten dat ze een slechte grap maken - en doen het er juist om. Het begon ook al goed toen Martijn bij Ries en Dennis langsging om ze te vertellen dat ze meedoen. Wanneer hij aan de deur klopt, blijkt al snel dat er een gigantische, niet te missen bel naast hangt en dat je die moet gebruiken. “Daar hangt een bel? Oh, het is dat je het zegt.” Nou, dan heb je me al. Het kan met niet sarcastisch genoeg zijn in het leven. 

De slechtste, maar ook beste streek ever

Af en toe, als ze écht in een flauwe bui zijn, tuigen de makers een heel spektakel op om kandidaten te overvallen met het nieuws dat ze een huis hebben gekocht voor hen. Dat ze onder valse voorwendselen ergens naar binnen worden gelokt en dat Martijn dan opeens voor hun neus staat. We weten allemaal dat Martijn dat nu niet meer kan doen. Gelukkig weet Alex dat gat vooralsnog goed op te vullen met eenzelfde soort droogheid. Ries en Dennis hadden een afspraak met notaris Peter Duijzend - een man die van zichzelf ook al een heerlijke sulligheid uitstraalt - om alvast wat dingen door te nemen voordat de makers een huis voor ze vonden. Maar, kondigde Martijn aan in een voice-over, er werd afluisterapparatuur onder Peters tafel geplakt om ze “Kees van der Spek-stijl te overvallen”. Terwijl Alex in een andere kamer mee zat te gluren. Puur genieten. "Iemand koffie, thee, een huisje erbij?", viel hij opeens binnen. Waarna de mannen natuurlijk nog niet helemaal snapten dat ze nu écht een huis hebben. Peter zat ook in het complot en werd nog even “de meest corrupt notaris van Neederland” genoemd. Heerlijk, toch?

'Dit Roos-moment vergeet ik niet snel'

Maar het meest onvergetelijke moment kwam toen Roos weer haar sponsorloopje door (vermoedelijk) woonwinkel Eijerkamp deed. Om banken voor de mannen te testen. Of eigenlijk: om de betalende klant nog eens even lekker in de Hilversumse etalage te zetten. Allemaal logisch en begrijpelijk: we kijken hier naar commerciële tv, niet naar de NPO. Maar Martijn kon het in zijn sarcastische voice-over toch niet laten om het een en ander subtiel te benoemen. “Roos neemt een heerlijke en weldadig aanvoelende duik in een stukje gesponsorde content.” Ik ging stuk. Daarna lag ik zelf nog net niet onder de bank. Roos zocht een grote loungebank die lekker ploft. Waarna ze zich liet vallen op een witte bank die totáál niet mee veerde. “Hij plofte ook lekker, maar het mag toch nog wel ietsje meer.” Hilarisch: hij plofte helemaal niet, laat staan lekker. Alsof je het eten dat je partner voor je kookte niet te nassen vindt, maar het "heel lekker" noemt - om vervolgens naar de wc te gaan om het uit te spugen.

Klassiek Kopen Zonder Kijken

De aflevering voelde ook op een andere manier lekker klassiek: Roos bracht me weer nieuwe woontermen bij waar ik in mijn hele leven nog nooit van had gehoord. Zo stond ze op een gegeven moment met een wel heel bijzondere badkamertegel in haar hand. Die omschreef ze als een, jawel, ‘retrovibe met een adertje erin’. Je kan me niet blijer maken. Of ik ook nog iets inhoudelijks ga schrijven over de oplevering en het nieuwe huis? Nou, nee, daar was de aflevering gelukkig ook te melig voor. Want terwijl de mannen door hun prachtig verbouwde nieuwe huis in Wilnis liepen, waar Bob weer eens een hele badkamer had weggetoverd, kon ik alleen nog maar denken aan Martijns slechtste én beste one-liner van de avond: 

“Waar een Wilnis, is een weg.”