Enthousiast bingde ik een jaar geleden alle afleveringen van Kasteelvrouwe Emmy. De Ik Vertrek-uitzending van 2021 was zo'n succes, dat de zender besloot dat Emmy Postma een eigen realityserie moest krijgen. De omroep mocht zich gelukkig prijzen met flink wat kijkers per aflevering. Toch viel seizoen 2 mij tegen.

Een bijzondere dynamiek

In seizoen één van Kasteelvrouwe Emmy zagen we hoe de hoofdpersoon tekeer ging om het kasteel klaar te maken voor de verhuur. In seizoen twee kabbelt het leven verder. En daar is alles mee gezegd. Ja: we zien dat Emmy op bezoek gaat bij haar zoon Wisse die dooreen zwaar motorongeluk zo'n beetje álles brak, maar ik mis de diepere laag hierachter: wat deed dit met Emmy als moeder? En zou ze ooit het chateau opdoeken om dichterbij haar kinderen te zijn? Ik mis überhaupt gevoel bij de hoofdpersoon. Kon ik in de vorige afleveringen vertederend toekijken hoe de zelfstandige kasteelvrouwe haar man Rutger aan het werk zette, wordt deze verhaallijn in seizoen twee een beetje sneu. Na een knie-operatie spendeert Rutger tijd bij zijn vrouw in Frankrijk, die daar eigenlijk niet op zit te wachten."Nu moet ik mijn bed natuurlijk weer met iemand delen."

Twee kemphanen in een kasteel

Niet alleen commandeert de zestiger haar 73-jarige echtgenoot het kasteel rond, ook is álles wat hij doet niet goed. Rutger biedt zijn advies enthousiast aan, maar zijn geliefde doet precies het tegenovergestelde. Een bijzondere dynamiek tussen een stel waarvan ik hoop dat ze daar allebei vrede mee hebben, maar na de Ik Vertrek-aflevering en de eerste reeks Kasteelvrouwe Emmy is het interessante er voor mij als kijker vanaf.