Anna Nooshin

Veronica Superguide logo
Veronica Superguide logo
Anna Nooshin
BN'ers

Recensie Anna: Status – Anna Nooshin heeft ook in haar eigen docu weinig te melden

|
|

Laatste update:

Geschreven door:
Ruben Praster

Anna Nooshin wilde voor eens en altijd afrekenen met haar imago als hersenloos modepopje en liet een cameracrew toe in haar leven om een documentaireserie te maken. Ondanks een heftig levensverhaal is zij niet in haar missie geslaagd.

Anna Nooshin was lange tijd een van de populairste influencers van Nederland en wist haar on-line succes te vertalen in presentatieklussen, kledinglijnen en zelfs haar eigen Instagrammuseum. Bij alles wat ze deed, kon de vlogger rekenen op een flinke lading kritiek. Het was allemaal te oppervlakkig en Nooshin had helemaal niks zinnigs te melden. Om een andere kant van zichzelf te tonen, liet ze de documentaireserie Anna: Status maken.

Zware kost

Het levensverhaal van Anna Nooshin is erg heftig. Ze vluchtte als klein meisje uit Iran, woonde in talloze asielzoekerscentra en haar vader was een gewelddadige man die haar moeder en zusje sloeg. Het is zware kost en belangrijk om te vertellen, maar daar lijkt Anna helemaal geen zin in te hebben. Op iedere vraag over haar jeugd haalt ze haar schouders op en zegt ze niks meer te herinneren. Als Anna daar niet over wil praten, moet dat natuurlijk gerespecteerd worden, maar het is wel de kern van de documentaireserie over háár leven.

De echte Anna Nooshin

Moeder Laia en zusje Aida hebben daarentegen wel een goed geheugen en vertellen uitgebreid over Anna’s jeugd. Volgens Aida was zij een lieve, zorgzame zus, die haar best deed om haar agressieve vader te kalmeren. En Laia vertelt dat haar oudste dochter een rustig, maar ook pragmatisch kind was, dat op een serieuze manier naar de wereld keek. De twee hemelen Anna niet alleen maar op en vertellen ook dat zij erg gesloten is en zelden op tijd arriveert voor het avondeten. Door hun verhalen krijg je alsnog een goed beeld van de persoon achter de influencer. 

Anna Nooshin

Anna lust geen marshmallow 

Jammer genoeg komen de twee veel te weinig in beeld en krijgt Anna ruim baan om de documentaire zelf te regisseren. Zij laat zien wat ze wil laten zien en dat blijft oppervlakkig. Zo gaat ze naar een kunstgalerie met voormalig wielrenner Thomas Dekker en wordt Anna gevolgd tijdens een gezellig onderonsje met YouTube-collega Robbert Rodenberg, waarbij de twee moeilijk doen over een marshmallow. Dat soort scènes helpen niet om haar oppervlakkige imago te verbeteren.

Man Bijt Hond

Daarnaast is de toon van de documentaireserie heel wisselvallig. Iedere aflevering begint met een voice-over van topacteur Derek de Lint in de stijl van Man Bijt Hond. Het is komisch bedoeld, maar grappig wordt het nooit en het staat haaks op de serieuze thema’s die worden aangesneden. Pas in de derde aflevering wordt de juiste toon gevonden. Op heldere wijze wordt een geschiedenisles gegeven over Iran, maar ook over asielzoekersproblematiek in Nederland. En in deze aflevering krijgt Anna’s moeder de kans om te schitteren. Zij is een fascinerende, sterke en inspirerende vrouw, die op sprankelende wijze kan vertellen en haar eigen documentaire verdient.

Anna Nooshin

Conclusie

Het doel van Anna: Status was om een andere kant van Anna Nooshin te tonen, maar die kant wordt alleen zichtbaar wanneer haar familieleden over haar vertellen. Wanneer Anna zelf aan het woord komt, is het allemaal té gemaakt en missen de scherpe randjes. Zij blijft op de oppervlakte en heeft weinig te melden. In tegenstelling tot haar bijzondere moeder, die het wél verdient om in het zonnetje gezet te worden.

Lees verder