Recensie Vivo: Zorgeloze pret

We horen Lin-Manuel Miranda opvallend veel deze zomer: hij dook een dikke maand geleden op in de mede door hem geschreven musical In the Heights en nu zingt hij weer het hoogste lied in deze animatiefilm over de aandoenlijke band tussen een kleine kinkajoe en een niet veel groter meisje. Er is nog een overeenkomst tussen deze twee films: ze komen uit de pen van dezelfde schrijver: Quiara Alegría Hudes. Nu maar hopen dat Vivo beter aanslaat dan haar vorige.

Liefdesbrief

Het verhaal begint op Cuba, waar tachtiger Andrés zorgt voor sfeer en pret met zijn muziek en zijn kinkajoe Vivo. Als de oude baas een liefdesbrief krijgt van de vrouw met wie hij ooit een duo vormde en die meer dan vijftig jaar terug naar Amerika ging om een ster te worden, schrijft hij een lied voor haar en pakt zijn koffers al om haar te ontmoeten in Miami. Maar het loopt allemaal heel anders dan gepland.

Pluizige verstekeling

Zijn baasje legt op een kritiek moment het loodje en dus is het aan Vivo om het papieren vel met dat lied in handen van de zangeres te krijgen, als laatste eerbetoon. Maar dat lukt zo’n rolstaartbeertje natuurlijk niet alleen. Hij lift mee in de bagage van het levendige meisje Gabi, die extatisch is het beest thuis in haar koffer te vinden. Maar Vivo heeft een missie en heeft weinig zin om zich met dit eigenaardige kind bezig te houden. Dat houdt Gabi niet tegen om Vivo te helpen.

Muzikaal hart

Voor een verhaal dat op gang komt met de dood van een oude baas die zijn grote liefde nooit heeft kunnen vertellen wat hij voor haar voelt, is Vivo verrassend vrolijk. Dat krijg je met al die swingende mambo en zo’n schattig diertje als hoofdfiguur. Muziek vormt het hart van het verhaal, maar ook de groeiende band tussen Vivo en Gabi zorgt voor een warm gevoel van binnen. Het past duidelijk binnnen de formule van de roadmovie waarin onverwachte reisgenoten elkaar leren waarderen, maar wat geeft het: het werkt!

Buitenbeentje

Op de momenten dat er lichtjes wordt weggestuurd van de onbezorgde pret krijgt Vivo minder voor elkaar. Neem nou het personage van Gabi: ze wordt neergezet als een buitenbeentje dat zich naar de smaak van haar moeder teveel afzondert van haar leeftijdsgenoten en op sociaal vlak niet goed meekomt. 

Maar die facetten moeten flink worden benadrukt om voelbaar te worden: er valt wat dat betreft weinig tussen de regels door te lezen. Daardoor komt de film op dit punt nogal vlak over. Dat geldt ook voor de reis die het duo maakt om op hun plek van bestemming aan te komen. Er liggen heus wel wat hindernissen op hun pad, maar die worden steeds met zo weinig moeite overwonnen, dat drama of spanning ver te zoeken zijn.

Conclusie

Vivo is zo’n film waar je alleen met opzet een hekel aan kunt hebben: zo vrolijk en zorgeloos is dit schattige verhaal. Zo zorgeloos zelfs, dat het allemaal wel heel poezelig en risicoloos blijft. Maar als je vatbaar bent voor een hoge aaibaarheidsfactor en aanstekelijke, zonnige muziek, ga je ondanks alles voor de bijl voor Vivo.

Vivo is te zien op Netflix.

Check ook onze top 25 met de beste animatiefilms aller tijden.