Ruim 30 jaar na de gebeurtenissen van de eerste Jurassic-film zijn de mensen dino-moe. De meeste dieren zijn uitgestorven of leven in dierentuinen. Er zijn nog een paar eilanden waar ze wél overleven, en waar mensen absoluut niet mogen komen. Maar een farmaceutisch bedrijf ziet winst in het DNA van de prehistorische wezens en dus wordt er een team samengesteld om dit te verzamelen. En zoals we gewend zijn van een goede Jurassic-film loopt dat compleet uit de hand. Binnen de kortste keren moeten ze zien te overleven tussen de opnieuw tot leven gewekte nachtmerries. Het mag duidelijk zijn: de fonkelende sfeer van de laatste drie Jurassic World-films ligt ver achter ons. Geen pretpark meer, platte personages en oppervlakkig gegil meer, maar levensbedreigende dino’s. En dat werkt. 

Magie van Spielberg

De dino’s worden niet meteen vol in beeld gesmeten - we horen ze eerst, zien schaduwen, een kronkeling in het water, horen takken kraken. Die ouderwetse spanning, waar je je constant afvraagt waar het monster zit, dát is de magie van Spielberg. Hier is Jurassic weer even horror, en soms nog enger dan het origineel.

Maar naarmate de film vordert, voel je ook iets knagen. Want zoveel elementen zijn vrijwel één op één overgenomen uit de eerste Jurassic Park dat je je afvraagt: wat voegt deze film toe aan de franchise? Op veel momenten voelt Rebirth meer als een stijlvolle reboot dan een echt nieuw hoofdstuk.

Ijzersterke cast

Toch valt er genoeg te genieten. De cast is sterk, met vooral Scarlett Johansson en Jonathan Bailey die zichtbaar plezier hebben en een fijne chemie meebrengen. Ze tillen het materiaal net genoeg omhoog om het allemaal serieus te nemen. En eerlijk is eerlijk: het duo is een genot om naar te kijken.

De tekst gaat verder onder de trailer