Het verhaal lijkt aanvankelijk overzichtelijk: Jason Corbett, een Ierse weduwnaar met twee kinderen, bouwt een nieuw leven op met zijn Amerikaanse nanny Molly. Ze trouwen, verhuizen, vormen een gelukkig gezinnetje – tot Jason op een nacht dood wordt aangetroffen, met een schedel zo ernstig verwond dat zelfs doorgewinterde rechercheurs ervan schrikken. Zijn schoonvader bekent hem te hebben geslagen. Noodweer, zegt hij. Want Jason zou Molly mishandeld hebben. Maar is dat waar?

Wie heeft gelijk in A Deadly American Murder?

Wat volgt is geen simpele whodunnit, maar een pijnlijk complexe breuklijn tussen twee families – en twee werkelijkheden. Jasons familie gelooft geen woord van de verhalen over zijn losse handjes. Zij zien Molly als een manipulatieve vrouw met een plan. Molly op haar beurt noemt de Ieren onwetend, boos – en beweert dat Jason’s losgeslagen karakter haar geen keus liet. Beiden hebben hun eigen bewijs, hun eigen getuigen, hun eigen versie van de waarheid. En net wanneer je je als kijker aan één kant vastklampt, komt de ander met een verhaal dat alles weer op losse schroeven zet. Je wordt telkens op een ander spoort gezet, en dat zorgt ervoor dat je op het puntje van je stoel blijft zitten. 

Het is een interessante keuze: geen voice-over die je vertelt wat je moet voelen, geen sturende soundtrack die emoties opdrijft. In plaats daarvan: een montage vol interviews, rechtszaakfragmenten en privébeelden die je dwingen om zelf te oordelen – of, beter gezegd, om te erkennen dat oordelen hier niet werkt. Want hoe harder de volwassenen hun gelijk proberen te halen, hoe duidelijker het wordt wie écht verliezen: de kinderen.

De tekst gaat verder onder de trailer van A Deadly American Marriage