Dat is precies wat Mad About the Boy zo’n interessante en gedurfde film maakt. In plaats van ons te laten dromen over het perfecte liefdesleven, laat Bridget zien wat er gebeurt als dat geluk onverwachts van je wordt afgenomen. Mark Darcy is overleden en Bridget moet zichzelf opnieuw uitvinden. Hoe date je als vijftigplusser? Hoe combineer je rouw met moederschap? En hoe blijf je overeind in een wereld die vrouwen nog steeds vertelt dat ze na een bepaalde leeftijd compleet zijn afgeschreven?

Leo Woodall als jonge adonis

Het is een totaal andere insteek dan de vorige films die vooral gingen over haar liefdesperikelen, maar dat betekent niet dat Bridget haar humor is verloren. Ze blijft de onhandige, ontwapenende vrouw die we kennen, en haar ongemakkelijke ontmoetingen met de fantasieloze leraar van haar zoon (Chiwetel Ejiofor) en haar fling met de veel jongere Roxster (Leo Woodall) zorgen voor genoeg luchtige momenten. Vooral de nu al veelbesproken zwembadscène, waarbij de jonge adonis in een wit t-shirt in het water duikt om vervolgens in slowmotion er weer uit te klimmen - een slimme knipoog naar Colin Firth’s rol in Pride & Prejudice - bewijst dat de makers niet zijn vergeten wat de kijkers willen.

Toch is de toon van de film duidelijk anders dan we gewend zijn. Waar de eerdere films vooral draaiden om verliefd worden, gaat deze film over iets veel echter: wat doe je als je opnieuw moet beginnen terwijl je dacht dat je je eindbestemming al had bereikt?  

De tekst gaat verder onder de trailer

Te veel hooi op de vork

Hugh Grant is terug als Daniel Cleaver, die in de vorige film dood werd gewaand, maar op miraculeuze wijze zijn vliegtuigcrash heeft overleefd. Ouder, maar niet per se wijzer, rent hij nog steeds achter veel te jonge vrouwen aan. Toch zit er een nieuwe laag in zijn personage: hij beseft dat hij weinig van echte waarde heeft in zijn leven. Cleaver is uiterst interessant, maar krijgt helaas te weinig schermtijd. En dat is niet de enige verhaallijn die niet genoeg aandacht krijgt.

Zowel Bridget’s rol als moeder, haar terugkeer naar haar baan als het leven als datende weduwe worden allemaal benoemd, maar daar blijft het eigenlijk wel bij. De Britse blondine heeft het simpelweg te druk met alles om iets daadwerkelijk af te ronden. Misschien dat daarom het einde ook zo gehaast voelt, alsof de makers zó druk waren met alle verhaallijnen, dat ze in de laatste minuten bedachten dat er een afgerond slot moest komen. 

Verfrissend

Toch blijft Mad About the Boy een waardig en uniek vervolg. Bridget Jones laat opnieuw zien waarom ze zo geliefd is: niet omdat ze perfect is, maar juist omdat ze dat nooit zal zijn. En in een genre dat vaak eindigt zodra het geluk is gevonden, is het verfrissend om te zien wat er gebeurt als het leven daarna een andere wending neemt.

Bridget Jones: Mad About the Boy is nu te zien in de bioscoop