Wat is er aan de hand met de jurering in Stars on Stage 2026? 'Lekker oneerlijk'

"I got die ei of the tiger!", blèrde realityster Sjorleone mijn oren kapot. De bekendste man van Paradise Hotel — je weet wel, die met die witte tanden — liet zien dat je een podium ook kunt omverblazen met puur enthousiasme. Dat zijn complete borstkas is behangen met een tijgertattoo helpt natuurlijk ook mee. "Was het geloofwaardig? Ik moest in mijn rol blijven en de wedstrijd van mijn leven vechten", klonk het na afloop hoopvol. "Als ik Stichting De Zonnebloem was, zou ik hier echt naar kijken", reageerde Paul de Leeuw tot grote hilariteit van de zaal. "Maar je flikt het weer."

Bouke acteert eindelijk wel

"Als jouw enthousiasme gekoppeld zou zijn aan een fantastische stem, dan was je de winnaar. Dat is helaas niet het geval", aldus Albert Verlinde. En voor het eerst ben ik het een keer met hem eens. Vorige week schreef ik immers nog over het beroerde acteertalent van Bouke Scholten. Het jurylid was destijds lyrisch over de zanger, die natuurlijk de sterren van de hemel zong, maar qua acteren nog geen deuk in een pakje boter sloeg. Gelukkig had Bouke dat zelf ook door. Zijn spel was deze week gelukkig een stuk beter als Gaston in Beauty and the Beast. "Nu moet ik toch echt aan de bak met het dansen", klonk het veelbelovend.

Meer Sjorleone graag

Kijk, Sjorleone kan een beetje bewegen, zingt de mussen dood van het dak en een nieuwe musicalster wordt hij nooit. Maar aan zijn inzet ligt het niet. Zó wil ik het zien in Stars on Stage. Mits dit soort acts op tijd naar huis wordt gestuurd natuurlijk, want het moet wel een wedstrijd blijven.

Error bij het verschil in niveau

Dat niveau kregen we gelukkig bij Roxeanne Hazes, die met Big Spender de tent letterlijk en figuurlijk op z’n kop zette. Holy moly, wat een power. Zelfs toen ze even aan de bar bleef hangen — haar grootste angst, en dat zegt wat als Hazes-telg — ging ze door alsof er niks aan de hand was. En toen moest Kimberley Franssen nog komen. Zij moest juist weer de lelijke, breekbare kant in zichzelf naar boven halen. Bloedserieus en prachtig natuurlijk, maar hier ging mijn tv-brein toch even in de error.

Want hoe kun je in dit programma in godsnaam appels met Broadway-peren vergelijken? De een staat in Stars on Stage in haar eentje een emotioneel trauma weg te janken in een kattenkostuum, terwijl de ander met een paar glittertjes in de ogen een kroegnummer wegtikt. Bij wijze van spreken, natuurlijk. Maar: die verschillende acts kun je toch niet met een stalen gezicht langs dezelfde meetlat leggen?

Willekeur aan sterren in Stars on Stage

Een beetje alsof je de een bij Heel Holland Bakt een drie lagen tellende bruidstaart met marsepein laat maken en de ander slechts beoordeelt op het goudbruin bakken van een boterkoek. Je kúnt de optredens simpelweg niet met elkaar vergelijken, hoe hard Albert en Paul ook roepen dat het allemaal fantastisch is.

Stars on Stage blijft lekker tv-voer, maar zolang de jury deze willekeur sterren moet geven, blijft de uitslag net zo betrouwbaar als de stem van Sjorleone. Of ik volgende week toch weer klaarzit voor nieuwe optredens? Absoluut.