'Tom Cruise verrast, Robert De Niro stelt teleur tijdens het filmfestival in Cannes'

Ik moet het ze nageven: het filmfestival van Cannes pakt dit jaar groots uit. De rode lopers zijn gevuld met een sterrenparade die zijn weerga niet kent. DiCaprio? Gespot. Tarantino? Check. De Niro? Die is binnen. Maar vandaag werd het pas écht feest: Tom Cruise was in town.

Tom verrast!

De acteur was speciaal overgevlogen uit Londen, waar ik hem nog net níet tegen het lijf was gelopen tijdens interviews met de cast van zijn nieuwste film Mission: Impossible - The Final Reckoning. In Cannes is hij vandaag de onbetwiste ster – al hield hij zich opvallend schuil. Geen grote stunts op het festivalterrein, geen persconferentie, nauwelijks interviews. Maar Tom zou Tom niet zijn als hij niet op het allerlaatste moment de schijnwerpers wist te vinden.

Tijdens een masterclass van regisseur Christopher McQuarrie – die overigens verrassend onderhoudend was – gebeurde het: halverwege het gesprek wandelde Tom ineens doodleuk het podium op. De zaal ontplofte. Alsof Ethan Hunt zelf uit een helikopter sprong, zo groots was het moment. Of je nu fan bent of niet, zo’n opkomst voel je in je onderbuik. Hij deelde zelfs wat sappige verhalen over een bijna dood-ervaring op de set. Mission: geslaagd.

Robert De Niro verveelt zich

Vol adrenaline ging ik richting mijn volgende afspraak: de masterclass van Robert De Niro. Een persoonlijk hoogtepunt, dacht ik. De legende zelf, op een meter of twintig van me vandaan. De zaal gaf hem bij opkomst al een staande ovatie van exact 2 minuten en 36 seconden – ja, dat heb ik precies bijgehouden. Maar toen begon het. Of eigenlijk: toen begon het niet.

De interviewer bleek een bevriende regisseur die momenteel een documentaire over De Niro maakt. Het resultaat? Een uur lang gezwets van de regisseur over zijn eigen visie, zonder enige kritische noot of interessante vraag aan de acteur. Geen anekdotes, geen verdieping. Zelfs De Niro zelf leek er niet bij te zijn met zijn hoofd. Volgens mij heb ik hem zelfs een paar keer een gaap zien onderdrukken - ik geef 'm trouwens groot gelijk. Na een half uur begon de zaal leeg te lopen. Ik bleef. Waarom? Goede vraag. Misschien hoopte ik nog op een glimp van de oude Bobby. Tevergeefs.

Nieuwe sterren

En nu zit ik in mijn hotelkamer, met een fles water, m’n laptop op schoot, en een hoofd vol indrukken. Over een uurtje ga ik nog naar Two Prosecutors, een film die zich afspeelt in de Sovjet-Unie tijdens de Grote Zuivering. Klinkt gezellig, niet? Het wordt een latertje en dat is niet altijd fijn hier in Cannes.

Want om 06:30 gaat de wekker weer. Want hier in Cannes start de strijd om filmtickets iedere ochtend om zeven uur stipt. En geloof me: filmjournalisten zijn fanatieker dan de gemiddelde Swiftie. Binnen seconden is alles uitverkocht. Stress, maar dan met een glamrandje.

Morgen zit Tom Cruise alweer in het vliegtuig naar Londen – en deze keer volg ik hem niet. Maar zijn stoel wordt alweer warm gehouden door een nieuwe lichting sterren: Pedro Pascal, Joaquin Phoenix, Scarlett Johansson en Jennifer Lawrence staan al in de coulissen. Nu nog hopen dat ze meer lijken op Tom dan op De Niro.