The Passion: ‘Zelfs voor een atheïst als ik was dit een bijzondere kijkervaring’

‘Heel raar’

Waarom droegen de acteurs van die lelijke zwarte microfoonbolletjes bij de scènes op locatie, die eerder zijn opgenomen? Om de indruk te wekken dat ze daar live staan te zingen? Iedere kijker ziet ook dat dit niet de livestukken zijn. Je kan heel makkelijk na de opnames de ingezongen audio er los onder zetten. Heel raar. Ik pak alvast een eerste biertje erbij om de boel toch minder als een lijdensweg te laten voelen.

Ferdi Stofmeel

Een zingende Ferdi Stofmeel (Petrus): ik moet er nog steeds aan wennen. Hij zong nu niet bepaald verpletterend. Melodieus praten, zo zou ik het eerder omschrijven. Tot nu toe hoppen we steeds van verteller Thomas van Luyn naar een houterig geacteerd stukje storytelling. Je niet gezien voelen was het thema van deze Passion. ‘Leun op mij’. “Overbelaste zorgmedewerkers, vluchtelingen, slachtoffers van de toeslagenaffaire”: verteller Thomas van Luyn trok de actualiteit er met de haren bij om maar een link te leggen met het verhaal van Jezus en Judas. Het is allemaal veel te algemeen. Je kan er elke maatschappelijke ontwikkeling zo opplakken, maar dat maakt het nog niet minder geforceerd. In tegendeel zelfs.

Anita onderbreekt

Nog een grote ergernis: Anita Witzier die als ‘verslaggever’ de boel steeds onderbreekt om mensen toch vooral op te roepen ‘mee te doen’. Het onvermijdelijke tweede scherm moet natuurlijk ook gepromoot worden. Lekker crossmediaal allemaal. Het haalt je steeds weer uit het ‘musical’-gedeelte waar ik toch al met moeite in kon komen. Ook voerde ze gesprekken met ‘gewone’ Nederlanders die schrijnende dingen meemaakten. Daar ga ik absoluut niet neerbuigend over doen. Het is dapper om je persoonlijke dieptepunten zo te delen op live tv. Maar het komt in zo’n setting énorm geforceerd over – alsof het allemaal uit de lucht komt vallen. Alsof we niet weten dat dit allemaal al tachtig keer is gerepeteerd. En zo voelde het ook. Je raadt het misschien al: het tweede biertje is inmiddels halfleeg.

Marlijn Weerdenburg

Was het dan alleen maar kommer en kwel? Nee hoor. Marlijn Weerdenburg als Maria blies de boel bij elk nummer omver. Het vuur in haar stem, die pit, een flinke dosis overtuigingskracht; simpelweg indrukwekkend. Ondanks een dun jurkje en een bak regen – dat moet koud en vervelend zijn geweest - kakte het geen moment in. Heel knap. Haar stukken waren voor zover ik kon inschatten wél allemaal live en dat voelde toch veel aangrijpender. Nothing But Thieves ‘Sorry’ voelde even daarna bést wel lekker in zo’n Nederlandse Buddy ‘Judas’ Vedder-versie. Maar met uitzondering van de Maria-nummers voelde alles dat hiervoor kwam toch een beetje slapjes. Zou er dan toch een omslagpunt komen? Ondertussen had ik uit wanhoop al een derde biertje opengetrokken. Niks wijn en brood.

Sinan en Buddy gaan helemaal los!

Al mijn cynisme verdween als sneeuw voor de zon toen Judas Jezus (gespeeld door Sinan Eroglu) ging uitleveren. Ik ga heel lekker op camp- en cultdingen, moet je weten. En dit was er zeker zo een. Sinan en Buddy begonnen bloedserieus aan een Nederlandse vertaling van Phil Collins ‘In the Air Tonight’. Inclusief boze blikken naar elkaar toe en een sterk staaltje overacting met overdreven vijandige lichaamstaal. Wat héérlijk. Het zal vast geen bewuste keuze zijn geweest, maar de twee kwamen lekker ironisch over. Alsof ze zelf ook wel wisten dat we het allemaal niet zo serieus moeten nemen. En dat het toch best wel gek is om zo’n iconisch nummer heel overdreven serieus te brengen. Misschien zie ik dit er vooral zélf in, dat kan ook. Maar als The Passion iets wil uitdragen, is het dat je vooral ergens in mag geloven. Zonder oordeel.

De tekst gaat verder onder het filmpje

Waarom fascineert The Passion me zo?

Langzaam maar zeker begon het te dagen. Wáárom fascineert The Passion me zo? Jaar in jaar uit zit ik aan de buis gekluiserd. Inmiddels denk ik het te weten: The Passion biedt uitstekend vertier, zelfs voor ongelovigen. Jezus aan de jeu de boules met John de Bever aan de bar? Discipelen die op elektrische stepjes een scène binnenrijden? Een lekker slecht acterende William Rutten die Petrus als een soort paparazzo hijgerig fotografeert? En nee, ik verzin dit niet. Het zat er allemaal in, deze The Passion-editie in Harlingen. BN’ers spotten, genieten van zo’n powerhouse als Marlijn Weerdenburg, geweldige shots van een regenachtig Harlingen. Het zal niet in de buurt komen bij de kijkervaring van een christen, maar er blijft verrassend veel over als je géén religie aanhangt.

Hoogte- en dieptepunt ineen

En dan heb ik het hoogtepunt van mijn avond nog niet eens genoemd. Een hoogtepunt dat tegelijkertijd ook een dieptepunt is. Je weet: elk jaar regelt The Passion een in opspraak geraakte BN’er die een cameo maakt als Barabbas. Het is altijd iemand die een ‘randje’ heeft. Dit jaar stond daar opeens realityster Louisa Janssen op het podium. Die mepte in Videoland-serie Echte Meisjes in de Jungle mede-kandidaat Esmee richting de vlakte. Daar heb je je randje. Ze had in The Passion niet eens één woordje tekst. Toch maakte ze indruk. Je kon me opvegen. Ik zat hardop te lachen. Ze liep sassy over het podium alsof het een catwalk van RuPauls Drag Race was. Een hilarische mismatch met de rest van de cast. Puur genieten.

De tekst gaat verder onder de afbeelding

Schizofrene avond

Het schizofrene aan de avond? Niet lang daarna stond er weer een vrij emotionele performance van de buitencategorie klaar. Marlijn Weerdenburg zorgde voor het beste optreden van de avond met haar vertolking van Nielsons ‘Grijs’, dat je waarschijnlijk vooral kent van Jaap Reesema’s versie uit Beste Zangers. Marlijn deed daar zeker niet voor onder met haar loepzuivere, krachtige en ronduit verbluffende versie. Er begon zelfs een traantje op te wellen in mijn ooghoek – al kan dat ook door de alcohol komen.

De tekst gaat verder onder het filmpje

Er is geen enkel programma dat Louisa Janssen zwijgzaam over een podium laat paraderen om een paar minuten daarna een oprecht indrukwekkend live-optreden voor te schotelen. The Passion is zelfs voor een atheïst als ik een bijzondere kijkervaring – en dat is een prestatie op zich.