Recensie After Life Seizoen 2 - Grafhumor op z’n zwartst

Ricky Gervais heeft een paar onomstotelijke talenten. Hij kan als de beste beroemdheden schofferen, zoals hij heeft laten zien bij zijn presentatieklussen voor de Golden Globes. Maar hij heeft ook zelfspot, wat duidelijk naar voren komt in de comedyserie Extras. En hij is een meester in plaatsvervangende schaamte, zoals hij heeft bewezen met de originele Britse The Office.

Groot verlies

After Life, dat geschreven en geregisseerd is door Gervais, is een geslaagde mix van vertrouwde elementen uit zijn grootste successen én nieuw terrein. Zijn personage Tony, een weduwnaar met een onbetekenende baan bij een plaatselijk krantje, kan afzeiken als de beste. Maar degene die er uiteindelijk het zwaarst van langs krijgt, is hijzelf. Dat heeft komische en dramatische gevolgen, want het hart van deze serie is de liefde van deze man voor zijn aan kanker overleden vrouw en hoe hij leert omgaan met dit grote verlies.

Lange weg te gaan

Het eerste seizoen liet zien hoe hij veranderde van een suïcidale cynist in een iets minder onplezierige man, die reden vond om door te zetten in de mensen om hem heen. Maar het tweede seizoen maakt duidelijk dat hij nog een lange weg te gaan heeft naar een enigszins draaglijk bestaan. Ook al heeft de leuke verpleegster van zijn demente vader interesse in hem: hij mist zijn vrouw nog te veel om een nieuwe relatie te kunnen beginnen. En de minste of geringste slechte dag zorgt ervoor dat hij teruggrijpt naar de wijn.

Iedereen heeft wel wat

Ook zijn collega’s hebben het niet makkelijk en niet alleen omdat ze nog steeds regelmatig worden afgezeken door Tony. De krant heeft het financieel zwaar en de chef ligt in scheiding. Daarnaast heeft een andere man het voorzien op die leuke zuster, slaat Tony’s postbode aan het daten en zo heeft ieder figuur uit de serie wel wat.

Zo zwartgallig mogelijk

Het vorige seizoen bood zwarte humor gecombineerd met groot drama in kleine verpakking en dat werkte goed. Tony werd naarmate de afleveringen vorderden wel wat milder en hoewel dat voor de dramatische ontwikkeling goed en begrijpelijk was, ging dat wel ten koste van de grapdichtheid. Gervais is nou eenmaal op z’n leukst als hij zo zwartgallig mogelijk uit de hoek mag komen.

Ook Hollywood is niet veilig voor de scherpe tong van Ricky Gervais.

Gal genoeg

Het tweede seizoen doet de dingen wat dat betreft niet anders. Tony heeft nog genoeg gal over om te spuwen en dat levert steevast de leukste grappen op. De figuren om hem heen, waar een paar hele maffe karikaturen bij zitten, zijn niet allemaal even grappig, maar vormen een sympathiek clubje. Sentiment is er wel, maar wordt nergens vals en er staat altijd wel een grove grap tegenover. Het is meer van hetzelfde en dat klinkt misschien niet zo positief, maar in het geval van After Life is dat helemaal prima.

After Life staat vanaf vrijdag 24 april op Netflix.